Zwierzenia rockmana - audycja radiowa, presented by Damian Ciura

Wszystkich chętnych zapraszam do współpracy

2012-01-11T09:11:00.001+01:00

"ZWIERZENIA ROCKMANA"

AUDYCJĄ OTWARTĄ NA NOWE MUZYCZNE DOZNANIA !

Zespoły i artystów, ale także wszystkie inne instytucje i organizacje, portale muzyczne, etc. chcące krzewić dobrą muzykę rockową i okołorockową, wspierając audycję, zachęcam do współpracy.

Kontakt: damian.ciura@radioaktywne.pl

W audycji w ostatnim czasie zawitali:

@ Gienek Loska - zwycięzca pierwszej edycji X-Factor, zdobywca złotej płyty za krążek "Hazardzista"

@ Believe - jeden z najbardziej rozpoznawalnych zespołów prog-rockowych w Polsce i Europie, w skład którego wchodzi jeden z założycieli, legendarnego zespołu Collage (Mirek Gil)

@ Love de Vice - jedno z muzycznych odkryć ubiegłego roku w kategorii "polski prog-rock", w chwili obecnej, obok Riverside, Believe, Osada Vida, jeden z najbardziej docenianych polskich zespołów prog-rockowych.

@ Strefa Mocnych Wiatrów - oryginalni i nietuzinkowi ludzie, z ogromną pasją, którzy są przedstawicielami marynistycznego rocka. Zespół tekstowo nawiązuje do pieśni morza, zachowując przy tym oryginalne, rockowe brzmienie. Drugiego takiego szukać ze świecą.

INFO: Ze swojej strony zapewniam promocję wywiadu w audycji na portalu rockmagazyn.pl, stronie radia, blogu, fanpage'u audycji, stronach związanych z Politechniką Warszawską i warszawskimi portalami z jakimi współpracuję. A jeśli uważasz, że tworzysz ciekawą muzykę, ale komercyjne rozgłośnie ją pomijają? Napisz do mnie! Podeślij coś! Jestem otwarty na nowe muzyczne doznania. Istnieje również możliwość zrecenzowania wydawnictwa i późniejsza jego publikacja na portalu rockmagazyn.pl :) Wszystkich, którzy są chętni pomóc w krzewieniu dobrej muzyki zachęcam do pomocy. Piszcie!

Pamiętajcie Kochani, przyświecam Nam jedno hasło:

Love Rock'n'Roll :)

Pozdrawiam serdecznie!
Damian Ciura

SMW 14 stycznia w Gnieździe Piratów!

2012-01-08T12:57:00.002+01:00

Zapraszam wszystkich fanów hard rocka i heavy metalu na koncert zespołu Strefa Mocnych Wiatrów. Już 14.01 w Gnieździe Piratów! Zespół gościł jakiś czas temu w audycji Zwierzenia Rockmana i szczególnie przypadł Wam do gustu. Przybywajcie tłumnie i bawcie się wyśmienicie!

Strona zespołu:
http://www.strefamocnychwiatrow.pl/

Facebook:

http://www.facebook.com/pages/Strefa-Mocnych-Wiatr%C3%B3w/111818435518607

Muzyczne podsumowanie 2011

2011-12-31T11:40:00.004+01:00

Moi Drodzy czas na muzyczne podsumowania roku 2011, moje osobiste. Wszystkie wątki poruszę w audycji Zwierzenia Rockmana już w najbliższy poniedziałek o godzinie 20:00 w Radiu Aktywnym. Przedstawione zostaną też wyniki ankiety, w której mogliście wziąć udział. Wszystkim słuchaczom Zwierzeń również pragnę złożyć najserdeczniejsze życzenia. Oby ten nowy rok przyniósł nam jeszcze więcej ciekawej, inspirującej, wzbudzającej zachwyt, skłaniającej nas czasami do refleksji, kojącej nasze uszy, wyborowej MUZYKI! Szampańskiej zabawy i udanego skoku w Nowy Rok.

Album 2011 Polska:

1. Vader - "Welcome to the Morbid Reich" (bezapelacyjnie nr 1 w Polsce!)

2. Strefa Mocnych Wiatrów - "Verba Veritatis" (hard rockowe objawienie roku)

3. Gienek Loska – Hazardzista (dobra blues-rockowa płyta, świetny wokalista, ogromny talent, ale zdecydowanie stać go na więcej, niemniej jednak to krążek który zasługuje na uznanie - warto po niego sięgnąć mimo tego całego "teatrzyku" i "szumu medialnego" niesprzyjającemu jego osobie)

4. Katarzyna Nosowska "8" (jak zawsze bardzo poetycko, nic dodać, nic ująć)

5. Jelonek - Revenge (płyta która z całą pewnością podziała na Waszą wyobraźnie, nie od dziś wiadomo, że Michał to muzyczny geniusz, tą pozycją potwierdził to po raz kolejny)

wyróżnienia

The Sixpounder - "Going to Hell? Permission Granted!" (debiutancka płyta, na której można usłyszeć inspiracje takimi kapelami jak Pantera, Machine Head czy melodyjnym, skandynawskim death metalem

Coma - "Czerwony album" (mimo pewnych uchybień, Rogucki i spółka, wydali kolejny bardzo udany album)

Album 2011 Zagranica:

1. Sanhedrin – Ever after (jesteście pewnie zaskoczeni tym numerem jeden, ale to naprawdę coś magicznego, połączenie piękna muzyki rockowej lat 70 z nowoczesnym brzmieniem, brak słów... prog rockowa perełka XXI w., prosto z Izraela! Aż strach pomyśleć, że żaden polski portal o nich nic nie wspomniał. Może dlatego, że cały instrumentalny? Cóż, Polska. Słychać, inspiracje takim zespołami jak Camel, King Crimson, wczesnym Pink Floyd, Jethro Tull. Klimat i magia dźwięku jaki wypełnia ten krążek robi piorunujące wrażenie. A utwór "Il Tredici", to prawie 12 minut muzycznej rozkoszy!)

2. Black Country Communion – 2 (rewelacyjny krążek, wypełniony czaderską hardrockową nutą, okraszoną jednymi z najpiękniejszych improwizacji gitarowych jakie moje uszy słyszały kiedykolwiek >blues-rockowe< Joe Bonamassa wymiata, do tego niezwykle ekspresyjne wokalizy Glenna Hughes’a, wstyd tego nie znać! )

3. Opeth – Heritage (Możemy mówić, że jest to album kontrowersyjny, ale prawda jest taka, że odciśnie on piętno na wielu młodych zespołach. Pamiętam jak było z „Damnation” – też wszyscy narzekali, a teraz? Jeden z klasyków! Należy również wziąć po uwagę, że wydanie takiego albumu w XXI w. było bardzo odważną decyzją. Niewielu jest takich śmiałków, dlatego za nią, należą się im gromkie brawa! Jednak nie uważam całości materiału za majstersztyk, ale pozycję bardzo dobrą. Irytuje mnie bezpodstawna krytyka tego wydawnictwa w polskich mediach)

4. Mastodon – The Hunter (wyjątkowo drapieżny materiał, zaryzykuje stwierdzeniem, że to opus magnum zespołu)

5. Dream Theater - "A Dramatic Turn of Events" (kolejny bardzo dobry krążek, aczkolwiek daleki jest od moich ulubionych "Images And Words", "Awake" czy chociażby "Scenes From A Memory")

wyróżnienia:

Pj Harvey - "Let England Shake" (postawiła na warstwę liryczną i chyba się opłaciło?)

RHCP - "I'm with You" (nie ma co kręcić nosem, papryczki i tym razem nie zawiodły, aczkolwiek wielu fanów z całą pewnością tęskni za Frusciante)

Rozczarowania roku 2011:

1. Yes – „Fly From Here” (legendarna kapela, na płytę czekałem z ogromną niecierpliwością, jak się okazało, nie było warto, sad but true)

2. Megadeth - Th1rt3en (oczekiwałem czegoś znacznie lepszego od moich idoli z lat szczenięcych, choć album nie należy do najgorszych, znajduje się na nim kilka pikantnych smaczków, z całą pewnością nie jest to słaby album)

3. Lou Reed & Metallica „Lulu” (nie są numerem jeden w rozczarowaniach roku, gdyż nie spodziewałem się po tym krążku urzekających kompozycji, niemniej jednak – totalna porażka i flaki z olejem, już chyba wolę słuchać przez godzinę tlenionej blondynki)

4. Pendragon – "Passion" (materiał ciekawy, ale spodziewałem się czegoś znacznie lepszego, bardziej klasycznego, może dlatego, że poprzedni krążek „Pure” był świetny? Cóż, apetyt rośnie w miarę jedzenia :) i chyba zbyt dużo rażących eksperymentów wokalnych Nicka Barreta)

5. Blackfield – „Welcome to My DNA” (panie Wilson, nie popisał się pan, choć całość materiału to praktycznie dzieło jego przyjaciela Aviva Geffena, przeciętne wydawnictwo z kilkoma dobrymi momentami)

Zaskoczyli wyjątkowo pozytywnie

1. Phideaux – "Snowtorch" (o ile można mówić w tym wypadku o zaskoczeniu, bo przecież Phideaux wydał już kilka kapitalnych płyt, to jego ostatnie poczynania nie należały do najbardziej udanych, zatem dla mnie było to pewnego rodzaju "przełamanie", album naprawdę godny uwagi, szczególnie dla fanów prog-rocka)

2. 3 Door Down – "Time of my life" (kiedyś ich muzyka była pop-rockową papką, dziś to muzyka na najwyższym światowym poziomie)

3. Brian Robertson - Diamonds And Dirt (bezapelacyjnie najpiękniejszy powrót roku 2011, bóg sześciu strun, który niegdyś tworzył legendarną formację Thin Lizzy)

4. Vallenfyre - A Fragile King (pogwałcenie naszych uszu! pozycja dla spragnionych krwawej jatki, materiał kopie tyłek!)

5. Kasabian - Velociraptor! (słucha się tego z ogromną przyjemnością, mimo że ich poprzednie albumu są jak pigułka na przeczyszczenie)

"Smutek smutków"

Bez wątpienia niespodziewana śmierć mojego idola, boga sześciu strun, Garego Moora

A jak Wy oceniacie ten rok?

Wesołych Świąt!

2011-12-21T08:45:00.000+01:00

Wszystkim słuchaczom oraz kolegom z redakcji życzę wesołych, miłych, przyjemnych, rodzinnych, przyjacielskich, spokojnych oraz wymarzonych Świąt. Niech ten wyjątkowy czas przyniesie wszystkim to, czego pragną. Niech to będzie czas na zadumę, na przemyślenia, czas na uzyskanie spokoju i harmonii wewnętrznej. Niech przyniesie rozwiązania, których szukamy oraz da siłę, wiarę oraz nadzieję na dalsze dni. Tego Wam życzę z całego serca!

Ostatnia tegoroczna audycja Zwierzenia Rockmana :(

2011-12-19T12:24:00.002+01:00

Nie pamiętam kiedy udało mi się ułożyć tak piękną a zarazem różnorodną playlistę :) Oczywiście, uchylę rąbka tajemnicy. Enigmatyczny temat przewodni audycji: "Krótki potrafi zadziwić... czyli mniej niż trzy" ;) Przepiękne melodie z lat 70' i współczesna muzyka rockowa. Od The Beatles i Black Sabbath, po Coldplay, heavy metalowe brzmienia i "białe kruki". Od przesiąkniętych smutkiem i melancholią, odrapanych dźwięków, po radosne i melodyjne refreny. Oj będzie się działo! Nie będziecie się nudzić. Niestety będzie to ostatnia tegoroczna audycja :( Dlatego tym razem, przygotowałem dużo wyborowej... muzyki ;) Zapraszam serdecznie! Poniedziałek 20:00, Radio Aktywne.

Strefa Mocnych Wiatrów gościem audycji [12.12.]

2011-12-08T18:28:00.000+01:00

Gościem poniedziałkowej audycji "Zwierzenia Rockmana" będzie zespół "Strefa Mocnych Wiatrów". Zespół powstał zimą 2004 roku w Warszawie, założony przez wokalistę i autora tekstów Dariusza "Grzywę" Wołosewicza. "S.M.W." jest przedstawicielem marynistycznego rocka, tekstowo nawiązuje do pieśni morza, zachowując przy tym oryginalne, rockowe brzmienie. Grupa zagrała wiele koncertów na obszarze całej Polski zyskując liczną rzeszę słuchaczy.

KONKURS: zespół przygotował dla Was płyty i wejściówki na najbliższy koncert, który odbędzie się już 16.12. (PUNKT & RADIO LUXEMBOURG ) :)

S.M.W. - "Czarny Anioł" ... zapalniczki w górę!

Gienek Loska gościem Zwierzeń Rockmana

2011-11-30T00:57:00.002+01:00

Gościem poniedziałkowej audycji „Zwierzenia Rockmana”, będzie charyzmatyczny wokalista, zwycięzca pierwszej polskiej edycji programu X-Factor, Gienek Loska. Artysta pięć miesięcy po zwycięstwie wydał swój debiutancki album - "Hazardzista"! Płyta ukazała się pod szyldem „Gienek Loska Band”. Jest to z jednej strony lekcja klasycznego rock'n'rolla, wywiedzionego od Allman Brothers i Led Zeppelin, ale z drugiej wierność własnym korzeniom. Możemy usłyszeć tu echa twórczości największych polskich wykonawców muzyki blues rockowej. O przeszłości, przygodzie w muzycznym show i nowej płycie porozmawiamy już w poniedziałek 5 grudnia. Zapraszam serdecznie!

"Zwierzenia Rockmana" w każdy poniedziałek od 20.00 na antenie Radia Aktywnego.

Gorąco zachęcam do polubienia fanpage'a audycji na facebook-u :)
http://www.facebook.com/pages/Zwierzenia-Rockmana/172837966137567

Strefa Mocnych Wiatrów - koncert 16.12.2011

2011-11-29T22:39:00.000+01:00

Zapraszam na koncert zespołu Strefa Mocnych Wiatrów 16.12.2011

Jeśli lubicie rockowe klimaty i świetną zabawę, podczas koncertu - nie możecie tego przegapić!

Serdecznie polecam.

Więcej informacji o zespole: http://www.strefamocnychwiatrow.pl/

Believe gościem audycji 28.11.

2011-11-26T17:15:00.001+01:00

W kolejnej odsłonie “Zwierzeń Rockmana”, kontytunowany będzie cykl “Listopad z progrockiem”. Gościem audycji będzie zespół Believe, będący w absolutnej czołówce polskiego progrocka. Zachęcamy do zapoznania się z działalnością zespołu, a szczególnie gorąco do nadsyłania pytań. Te można przesyłać na adres damian.ciura@radioaktywne.pl (do niedzieli) lub bezpośrednio na fanpage’u podczas audycji. Nie przegapcie! Zwierzenia Rockmana w każdy poniedziałek od 20.00 na antenie Radia Aktywnego.

Oficjalna strona zespołu: http://www.believe.com.pl/

Strona Radia Aktywnego: http://radioaktywne.pl/2011/11/believe-w-zwierzeniach-rockmana/

Fanpage http://www.facebook.com/pages/Zwierzenia-Rockmana/172837966137567

Podsumowanie audycji nr 17 i zaproszenie na wywiad z zespołem Believe

2011-11-23T00:22:00.001+01:00

W ostatniej audycji "Zwierzeń Rockmana" kontynuowaliśmy cykl "Listopad z progrockiem". Playlista poniżej, a ja już teraz zapraszam Was na kolejną odsłonę, w której będziemy gościć zespół Believe. Zachęcam do zapoznania się z działalnością zespołu! [ http://www.believe.com.pl/ ] Pytania kierowane do gości można przesyłać na adres damian.ciura@radioaktywne.pl (do niedzieli) lub bezpośrednio na fanpage'u podczas audycji.

Playlista „Zwierzenia Rockmana” [nr 17]

Love de Vice – Hermit

Riverside – Conceiving You

Arena – The Tinder Box

Sylvan – I Still Believe

Believe – Mother

Collage – Living in the moonlightPublikuj posta

Arena – What if

Opeth – Hope leaves

Zapowiedź audycji (21.11.2011)

2011-11-21T17:04:00.000+01:00

Dzisiejsza audycja niestety będzie bez gościa. Dlaczego? Wszystkiego dowiecie się podczas audycji. Będzie natomiast fajna progrockowa muzyka i konkurs. Do wygrania płyta zespołu Love de Vice - Numaterial (gościa poprzedniej audycji) i zapowiedź zespołu, który będzie nam się zwierzać w następnym tygodniu. Jaki to zespół? Warto posłuchać audycji! Powiem tylko, że jest on godny uwagi. Dziś wyjątkowo mało mojego gadania, sporo muzyki :) Zapraszam serdecznie godzina 20:00, Radio Aktywne :) Piękna playlista już ułożona. W audycji wspomnę również kilka słów o nowej płycie zespołu Arena. Możecie być pewni, że też coś zagram z "The Seventh Degree of Separation", który dziś ma oficjalną premierę.

Kontakt z prowadzącym (w trakcie audycji), najlepiej poprzez fanpage'a audycji :) Zapraszam!

Koncert zespołu Strefa Mocnych Wiatrów - 19.11. Tawerna Gniazdo Piratów [Warszawa]

2011-11-16T14:56:00.001+01:00

Zapraszam serdecznie na koncert zespołu Strefa Mocnych Wiatrów - 19.11. [Tawerna Gniazdo Piratów]. "S.M.W." jest przedstawicielem marynistycznego rocka, tekstowo nawiązuje do pieśni morza, zachowując przy tym oryginalne, rockowe brzmienie.

W tym roku miała miejsce premiera ich nowego krążka " Verba Veritatis"

Skład zespołu:

Darek Adamczyk - gitara
Adam Zalewski - gitara basowa
Arek Adamczyk - perkusja

Darek "Grzywa" Wołosewicz - gitara, śpiew

Relacja z koncertu zespołu Arena

2011-11-15T21:24:00.000+01:00

Z delikatnym opóźnieniem wynikającym z moich problemów zdrowotnych, pragnę przedstawić Wam relację z koncertu zespołu Arena (Warszawa, Progresja 8.11.2011). Zachęcam do lektury ! Relacja jest stosunkowo szczegółowa i zawiera ona fragmenty recenzji nowej płyty "The Seventh Degree of Separation", (którą niebawem również zaprezentuję). Płytę można było nabyć w kuluarach klubu. W chwili obecnej jest jeszcze niedostępna w sklepach - ukarze się 28 listopada, dlatego też niewiele chcę zdradzać, jaka jest całość materiału. Warto jednak poczekać i nabyć tę krążek!

Arena - Warszawa, Klub Progresja, 8.11.2011

W mroźny listopadowy wieczór frekwencja nie powalała na kolana, tragedii jednak nie było. Aż, dziw bierze, że Progresja nie wypełniła się po brzegi. Tym razem nie było ani zdeptanych butów, ani łokci w żebrak. Inna sprawa, to fakt, że zdecydowana większość audytorium to kulturalnie, starsi Panowie. Jednak, w moim odczuciu, tak nagłaśniany w mediach koncert, powinien cieszyć się zdecydowanie większym zainteresowaniem. W końcu Arena to bez wątpienia jeden z najbardziej znanych brytyjskich zespołów neo-progresywnych. Niestety rock progresywny jeszcze nie cieszy się u nas, tak dużą sympatią jak na zachodzie. Mam nadzieję, że to kwestia czasu, kiedy zawita na dobre w naszych odtwarzaczach. Niemniej jednak, nieco ponad stu fanów Areny, przybyło tego wieczoru, aby posłuchać, w jakiej kondycji obecnie jest zespół. Bowiem w jego szeregach doszło do przetasowania. Nowy materiał powstawał już przy udziale nowego wokalisty, Paula Manzi (Oliver Wakeman Band). W tym roku również miała miejsce zmiana na pozycji gitarzysty basowego. Iana Samolona zastąpił John Jowitt, który był członkiem Areny w latach 1995-1998. Koncerty w Polsce były rzecz jasna częścią "The Seventh Degree Of Separation" Tour, związanego z wydaniem nowego albumu.

Obcować z takimi tuzami muzycznego świadka, jak Nick Pointer (założyciel legendarnej kapeli Marillion), Clive Nolan (Shadowland, Pendragon, Caamory), John Jowitt (IQ i Jadis) i John Mitchell (The Urbane, KINO, It Bites, John Wetton Group) to nie lada gratka dla fana rocka progresywnego. Przed wielkim show gwiazdy wieczoru, jako support wystąpił polski Believe. Zespół, który zdobywa sobie coraz większą popularność wśród fanów ambitnego rocka. Kapela, która występowała już u boku samego Fisha (ex-wokalista Marillion). Naturalnie w pełni na to zasługując. Przed koncertem mocno wierzyłem, że Believe mnie nie zawiedzie. Nazwa w końcu zobowiązuje. Tak też się stało. Progrockowa formacja, pod dowództwem doświadczonego Mirosława Gila (ex-Collage) rozbujała publiczność zgromadzoną pod sceną. Wielu zgromadzonych, nie znając warszawskiej grupy, bawiła się rewelacyjnie. W późniejszych rozmowach, bardzo dobrze wypowiadano się na temat ich występu. Nie ukrywam, że wielu ze zgromadzonych tego wieczoru w Progresji, nie znała dokonań zespołu. Było to dla nich muzyczne novum. Wielu z nich było zdziwionych. Gitara i skrzypce, w muzyce rockowej? Pytali z niedowierzaniem. Jednak szybko przekonali się, że to wyrafinowane połączenie. Dodatkowo widząc uroczą Satomi, wydobywającą cudowne dźwięki ze swoich skrzypiec, nie tytko słuchali, ale i patrzyli z niedowierzaniem. Gil i spółka zagrali bardzo dobry set. Nieco ponad godzinę, solidnego rocka. Jednak, zdecydowana większość czekała na gwiazdę wieczoru.

Po niespełna dwudziestu minutach, uprzątnięciu instrumentów zespołu Believe i nastrojeniu instrumentów gwiazdy wieczoru, nagle nastaje ciemność. Muzycy wychodzą na scenę. W tle słyszymy cyrkową melodyjkę rodem z Monty Pythona. Jednak utworem otwierającym koncert był „The Great Escape” z nowego albumu. Ten spotkał się z umiarkowanym zainteresowaniem. Szkoda, bowiem Paul zaśpiewał go rewelacyjnie. Utwór, bardzo szybko wpadający w ucho, ciekawie zaaranżowany. Niestety z taką reakcją Arenie przyszło grać większość piosenek z nowego albumu. Publiczność nie znając nowych piosenek (album oficjalnie jeszcze nie jest w sprzedaży, można było ją nabyć w kuluarach klubu) nie okazywał młodzieńczej radości. Nie oznacza to, że wszyscy stali z założonymi rękoma. Warto jednak wspomnieć, że były utwory z „The Seventh Degree of Separation”, przy których publika reagowała bardzo żywiołowo. Tak było chociażby przy energicznych kompozycjach „The Tinder Box”, „Burning Down” i końcówce „Rapture”. Choć dopiero przy przebojowym „Crack In The Ice” i nastrojowym „Breathe” wśród audytorium solidnie zawrzało. Trzeba przyznać, że Paul świetnie poradził sobie z kompozycjami wcześniej śpiewanymi przez Roba Sowdena. Trudno ocenić, czy wykonał je lepiej, niż w oryginale? Nie starał się małpować na siłę maniery wokalnej swojego poprzednika. Był prawdziwy w tym, co robił na scenie. Należy również napomknąć, że po pierwszy utworze, Paul przywitał się z fanami w języku polski „Dzień dobry Warszawa”, co było niezwykle sympatycznym gestem. Początek koncertu jednak nie był oszałamiający, aczkolwiek należy uznać go za udany. Wreszcie zespół pokusił się na odegranie „City of Lanterns” z bezpośrednim przejściem w jedyny w swoim rodzaju „Riding the Tide”. Przy tym ostatnim moje uszy doznały muzycznego orgazmu. A wszystko za sprawą klawiszowych popisów Clivea Nolana. Należy wspomnieć, że podczas koncertu, kilka momentów zostało zupełnie odmiennie odegranych, niż możemy to usłyszeć na płytach studyjnych. Pojawiła się spora dawka improwizacji, szczególnie w drugiej części koncertu. Spowodowało to zdecydowanie większe zainteresowanie występem. W pierwszej części koncertu mogliśmy pokręcić nosem. Za to w dalszej odsłonie zespół brzmiał majestatycznie. Genialnie zagrane piosenki z The Visitors – tytułowy oraz instrumentalny popis Mitchella w „Serenity” rozbujały publiczność. Przez chwilę poczułem się, jakbym słyszał i widział Gilmoura na deskach warszawskiej sceny. Jeden z najpiękniejszych momentów tego koncertu. Publiczności również podobało się floydowskie wykonanie „Serenity”. Podobnie zespół wypadł w starszych kompozycjach. Z debiutanckiego krążka, zagrano „Valley of The Kings” czy „Crying For Help”. Zatem nie wypada się zgodzić z tymi, którzy twierdzą, że Paul potrafi śpiewać tylko kompozycje nagrane pod jego wodzą. Podczas występu szczególnie ten pierwszy został nagrodzony gromkimi brawami i głośnymi okrzykami „Arena, Arena, Arena”. Na twarzy wokalisty zagościł wreszcie uśmiech.

Warto również napomnieć o perfekcyjnej synchronizacji muzyki i gry świateł, jaką można było podziwiać tego wieczoru. Przybyli do Progresji mogli nacieszyć zarówno swoje oczy jak i uszy. Aczkolwiek, najlepsze miało być dopiero przed nami. Choć zapewne wielu uzna ten moment za przełomowy. Ja jednak uważam, że następna kompozycja dopiero zatkała gęby wszystkim tym, którzy mieli jakieś wątpliwości, czy „człowiek z nikąd”, jest odpowiednią osobą na odpowiednim miejscu. Paul wziął gitarę akustyczną do ręki i zaczął śpiewać „The Eyes of Lara Moon”. Szczerze, nie słyszałem nigdy w życiu, tak ciepło brzmiącego a zarazem, tak kryształowego wokalu w wersji „live”! Chociaż spodziewałem się doświadczyć, jedynie poprawnego wykonania, dość spokojnej kompozycji pochodzącej z albumu „Pepper's Ghost”, zostałem miło zaskoczony. Słuchało się tego z niezwykłą przyjemnością. Śmiało mógłbym uznać, to wykonanie, za siódmy cud świata. Paulowi wtórował rewelacyjnie tworzący klimat utworu Nolan i Mitchell, który zagrał przepiękną solówkę. Podobne odczucie miałem słuchając melodyjnego i balladowego „What If” (z nowego albumu) czy „The Visitor”, w którym John Mitchell wzbił się na wyżyny swoich umiejętności! Solówka z tego utworu to po prostu maestria. Przypomniała mi ona solówkę, odegraną przez Davida Gilmoura w utworze „Comfortably Numb”. Kunszt techniczny wszystkich członków zespołu jest niepodważalny. Świetną robotę wykonali również Jowitt i Pointer. Naturalnie, nie obeszło się bez bisów. Na dokładkę Brytyjczycy zaaplikowali nam patetyczny „Ascension”.

Porównując nowy materiał w wersji studyjnej (zakupiony po koncercie) i wersje koncertowe, zdecydowanie na żywo prezentują się lepiej. Nowe wydawnictwo nie powala na kolana, ale mimo to uważam, że to świetna dawka dobrej rockowej muzyki. Mi osobiście brakuje, refleksyjnego głosu Sowdena, jakim chociażby czarował nas na „Contagion”. Popisów gitarowych Mitchella, jakie uskuteczniał na „The Visitors”. Przepychu dźwięków i różnorodności pomysłów (niekiedy kontrowersyjnych) jakie zawierał album „Pepper's Ghost”. Mógłbym tak zestawiać nowy materiał z innymi albumami, ale czy ma to sens? Trzeba przyjąć do wiadomości, że Arenę tworzą Ci panowie, którzy jak pokazał warszawki koncert potrafią stworzyć ekipę. Nie jest to zbieranina ludzi o nieprzeciętnych umiejętnościach indywidualnych. Arena to nadal grupa silna i zwarta. Mająca nam jeszcze dużo do zaoferowania.

LOVE DE VICE - KONKURS !!!

2011-11-13T21:05:00.003+01:00

Przypominam, że jutrzejszym gościem Zwierzeń będzie progrockowa kapela Love de Vice. Przygotowany został konkurs z nagrodami. Do wygrania, kilka płytek „Numaterial”. Recenzję tego albumu możecie przeczytać tu: http://rockmagazyn.pl/recenzja/461,love-de-vice-numaterial.htm

Warunki przystąpienia do konkursu:
1) polubienie fanpage’a audycji „Zwierzenia Rockmana”
2) uważne słuchanie audycji, zostanie zadane jedno PROSTE pytanie :)
3) napisanie na adres damian.ciura@radioaktywne.pl odpowiedzi + imię i nazwisko, osoby udzielającej odpowiedź, jeśli nie jest to zawarte w adresie mailowym

Gorąco zachęcam do polubienia fanpage’a zespołu: http://www.facebook.com/lovedevice

Z pośród osób, które udzielą poprawnej odpowiedzi, rozlosujemy płyty zespołu.

Odpowiedzi będzie można nadsyłać do środy (16.11.), do godziny 00:00 – myślę, że jest to sprawiedliwe rozwiązanie, bo przepływ informacji na facebooku czasami jest różny (dlatego też wykluczam zasadę „kto pierwszy ten lepszy”), będzie dużo czasu, aby wiadomość mailowa dotarła do mnie. Płyty można odebrać będzie osobiście w Warszawie, bądź prześle je pod wskazany adres. Zapraszam serdecznie do słuchania jutro o 20:00 www.radioaktywne.pl !

Love de Vice - Numaterial [2010]

2011-11-11T13:25:00.001+01:00

Love de Vice to warszawski zespół, wykonujący muzykę osadzoną w nurcie rocka progresywnego lat 70. Niemniej jednak estetyka utworów wskazuje wyraźnie na bardzo różnorodne gusta muzyczne, poszczególnych członków zespołu. Warszawska kapela to absolutna perełka na polskim rynku muzycznym. Zespół ma na swoim koncie dwie płyty. Jedną z nich jest ostatnie dzieło zatytułowane "Numaterial" pochodzące z 2010 r.

Płyta jedyna w swoim rodzaju. Najwybitniejszy polski krążek ostatniego dziesięciolecia i jeden z najbardziej intrygujących albumów w historii współczesnej muzyki progresywnej. Pozycja obowiązkowa dla wszystkich niepozbawionych muzycznej wrażliwości. Całość recenzji, możecie przeczytać na portalu rockmagazyn.pl (link poniżej). Serdecznie polecam!

http://rockmagazyn.pl/recenzja/461,love-de-vice-numaterial.htm

Piękna, nastrojowa ballada, pochodząca z krążka "Numaterial" ... i te skrzypce Michała Jelonka.

Love de Vice w Zwierzeniach Rockmana

2011-11-11T00:28:00.003+01:00

W poniedziałek 14.11.2011 gościem Zwierzeń będzie zespół Love de Vice - wschodząca gwiazda polskiej i europejskiej sceny prog-rockowej. W swoim dorobku mają dwie świetne płyty. "Dreamland" bardziej hard rockowy i "Numaterial" wypełniony pięknymi progresywnymi kompozycjami. Dla słuchaczy przygotowane zostaną nagrody - oczywiście tych lubiących stronkę "Zwierzenia Rockmana" :)

Audycja nr 16 - Dookoła Świata ...

2011-11-07T22:37:00.002+01:00

W dzisiejszych "Zwierzeniach" złamaliśmy muzyczną barierę :) Żaden z zaprezentowanych utworów nie był anglojęzyczny! Filipiński, malezyjski, czeski, rosyjski, fiński, hiszpański, grecki, argentyński, egipski :) Bariera została złamana ! yeeaaahhh a jak wiem, że Wam się bardzo podobało - jesteście super, bo ta audycja jest dla Was ! Wielkie dzięki za duży odsłuch!

Playlista:

Jaromír Nohavica - Kometa

Vikate – Ei Enkeleita

Kino - Закрой за мной дверь, я ухожу

Los Lobos i Antonio Banderas – Cancion de Mariachi

Enanitos Verdes - Lamento boliviano

Pyx Lax - Epapses Agapi

Amr Diab – Khalik ma, aya

Wally Gonzalez - Ikaw Lang

Wings - Harapan

Zapowiedź audycji (7.11.2011)

2011-11-06T18:21:00.002+01:00

W najbliższych „Zwierzeniach Rockmana” Damian Ciura zabierze Was w długą podróż dookoła świata. Zaczniemy od przeprawy przez Sudety. Wstąpimy do naszych południowych sąsiadów, aby wsłuchać się w ich śmieszny język i skosztować złocistego napoju bogów. Zarażeni pozytywną energią, ruszymy w podróż do mroźnej Rosji i Finlandii. Ale, aż tak zimno nie będzie. Zarówno jedni jak i drudzy wiedzą czym rozgrzać zbłąkanych włóczykijów ;) Następnie dla równowagi odwiedzimy przepełnione słońcem hiszpańskie, greckie oraz argentyńskie kurorty. Zawrócimy i przez chwilę pozwiedzamy egipskie piramidy, poczym wyruszymy w daleką podróż na Półwysep Malezyjski. Wyborowa muzyka, jakiej nie usłyszycie w żadnej innej radiostacji! Wszyscy chętni zostaną zabrani na pokład. Wyjazd w poniedziałek, godzina 20:00. Zapraszam!

Dodam jeszcze tylko, że żadna z zaprezentowanych piosenek nie będzie anglojęzyczna :)

Chris Cornell - nowy album bez eksperymentów?

2011-11-04T01:51:00.002+01:00

Po ostatnich ryzykownych eksperymentach z Timbalandem, Chris Cornell na swojej kolejnej płycie zapowiada powrót "do korzeni":) Szkoda, że będzie to jedynie album akustyczny. Aczkolwiek na najnowszym krążku zatytułowanym "Songbook", mają znaleźć się utwory z czasów działalności Chrisa w Soundgarden i Audioslave :) Premiera już 18 listopada!

Więcej info: http://www.rockmagazyn.pl/aktualnosci/1595,chris-cornell-nowy-solowy-album-songbook.htm

Ja i tak najbardziej lubię jego dokonania z czasów działalności w Audioslave :)

Nowa płyta i koncert zespołu Arena w Polsce już niebawem ...

2011-11-03T12:18:00.002+01:00

THE SEVENTH DEGREE OF SEPARATION

Wywiad z zespołem

http://artrock.pl/wywiady/626/o_nowej_plycie_areny_duchach_wiktorianskich_historiach_i_planach_na_przyszlosc_rozmowa_z_clivem_nolanem.html

Informacje o koncercie

http://progresja.com/wydarzenia.php?id=242

Informacje o trasie koncertowej

http://www.verglas.com/arenaworld/

Mój ulubiony utwór ... :)

... chyba dlatego, że motyw z początku utworu podobny do "Obławy" Jacka Kaczmarskiego ;)

Amorphis w Polsce !

2011-11-03T11:54:00.000+01:00

Już 5. listopada Amorphis w Warszawie [Progresja]. Finowie przyjeżdżają do nas, by zaprezentować swój nowy album The Beginning of Times. Więcej informacji możecie przeczytać na łamach rockmagazyn-u :)

http://rockmagazyn.pl/aktualnosci/1564,juz-5-listopada-amorphis-w-warszawie.htm

Retransmisje Open'erowych koncertów!

2011-11-03T11:30:00.000+01:00

Już w listopadzie pierwsze ważne informacje dotyczące przyszłorocznej edycji Heineken Open'er Festival. Nie zapominamy jednak o tym, co działo się podczas jubileuszowego spotkania na Babich Dołach. Część koncertów, które odbyły się w dniach 30.06-3.07 została zarejestrowana i wkrótce zaprezentujemy je na stronie opener.pl.

Więcej przeczytasz na portalu rockmagazyn.pl

http://rockmagazyn.pl/aktualnosci/1577,retransmisje-openerowych-koncertow.htm

Audycja nr 15 - Refleksje i wspomnienia ... przed 1 listopada

2011-10-24T21:42:00.004+02:00

Playlista:

1. Jeff Buckley – Hallelujah

2. Marek Grechuta - Ocalic od zapomnienia

3. Krzysztof Klenczon – Biały Krzyż

4. Stephen Lynch - Halloween

5. Eric Clapton - Tears In Heaven

6. Maciej Zembaty – Ostatnia posługa

7. Nirvana - The man who sold the world

Gościem specjalnym była Blanka Borys.

Zapowiedź audycji (24.10.2011)

2011-10-23T22:52:00.000+02:00

W związku z moją absencją w następnym tygodniu, postanowiłem zmienić temat audycji. W ten poniedziałek 24 października możecie spodziewać się audycji poświęconej wybitnym muzykom, których już nie ma pośród nas, ale są w naszych sercach. Będzie bardzo refleksyjnie, bowiem 1 listopada to dzień zadumy, wspomnień, rozważania nad sensem istnienia, nad kruchością ludzkiego życia, wtedy pojawiają się na cmentarzach niezliczone kolorowe ogniki - symbol pamięci o zmarłych. Gromadzą się całe rodziny. Czas niewątpliwie bardzo refleksyjny. My w ten czas wkroczymy już w ten poniedziałek. Za oceanem dla odmiany mamy Halloween. Zapewniam jednak, że ja nie będę Was straszyć. Track lista – przepiękna, wszystko co w muzyce najlepsze. Liczę na Waszą aktywność podczas audycji. Zapraszam! Poniedziałek 17:00

Within Temptation w Warszawie

2011-10-23T17:09:00.001+02:00

W niedzielę, 23 października muzycy z Within Temptation przybyli do stolicy. W Warszawie prezes wytwórni fonograficznej zespołu - Sony Music Poland wręczył zespołowi wyróżnienie w postaci złotej płyty za sprzedaż najnowszego w dyskografii zespołu albumu - "The Unforgiving". Naturalnie i mnie nie mogło tam zabraknąć :P Sharon wyglądała prześlicznie, udało mi się uścisnąć jej dłoń, zamienić kilka słów i puścić "oczko", buziaka nie dostałem :( szkoda, ale ...umówiony z nią jestem na 18.30 :) - autografy również na najnowszym krążku pozyskałem. Sam koncert - dziś wieczorem w Stodole.

"Zwierzenia Rockmana" na facebooku

2011-10-22T22:22:00.002+02:00

Gorąco zachęcam wszystkich fanów muzyki rockowej, okołorockowej i alternatywy do polubienia audycji na facebooku :)

Link do fanpage'a:

www.facebook.com/pages/Zwierzenia-Rockmana/172837966137567

Najbliższe koncerty

2011-10-22T03:56:00.000+02:00

Fani dobrej muzyki rockowej i okołorockowej nie powinni narzekać na brak ciekawie zapowiadających się koncertów, w ostatnich dniach chłodnego października.

Lista najciekawiej zapowiadających się koncertów:

22.10. Within Temptation; Kraków (Studio) oraz dzień później w Warszawie (Stodoła)
23.10. Serpent Wings, Morfem, Adder; Kraków (Jazz Rock Cafe) / Remont Fest 2011; Warszawa (Klub Remont)
24.10. Blood Ceremony; Bydgoszcz (Estrada) i 26.10 w Katowicach (Mega Club)
25.10. Coma; Warszawa (Hard Rock Cafe) / The Subways; Warszawa (Stodoła)
26.10. Koncert LIPALI i goście: Illusion, Liroy, Litza, Guzik; Gdańsk (Parlament)

27.10. Lady Pank; Łódź (Dekompresja)
28.10. Psycho Tour 2011; Poznań (U Bazyla)
29.10. Hunter; Łódź (Dekompresja)
30.10. El-Eminence Fest; Warszawa (Stodoła)

Arena już w listopadzie

2011-10-22T03:30:00.003+02:00

Pragnę jedynie przypomnieć, że już niebawem odbędzie się jeden z najbardziej wyczekiwanych koncertów przez moją osobę. Arena, to jeden z najlepszych brytyjskich zespołów neo-progresywnych. A przyjedzie ona do Polski w listopadzie aby promować swój niewydany jeszcze album na serii koncertów. Płyta "The Seventh Degree of Separation", zapowiadana na jesień tego roku, otwiera nowy rozdział w historii zespołu dowodzonego od 1995 roku przez dwóch uznanych muzyków – Clive’a Nolana (Pendragon, Caamora, Shadowland) i Mick’a Pointer’a (ex-Marillion). Nowy materiał powstaje bowiem przy udziale nowego wokalisty, Paula Manzini (Oliver Wakeman Band), który wstąpił w szeregi zespołu w październiku ubiegłego roku.

Nowy album promować będzie europejska trasa koncertowa, w ramach której zespół odwiedzi również Polskę. Zaplanowano 4 koncerty w następujących miastach: 7.11 - Wrocław, Firlej, 8.11 - Warszawa, Progresja, 9.11 - Bydgoszcz, Kuźnia, 10.11 - Katowice, Teatr Śląski. Podczas finałowego występu w Katowicach zespołowi Arena towarzyszyć będą goście specjalni. Tam również koncert zostanie zarejestrowany na potrzeby wydawnictwa DVD.

Więcej informacji: http://www.rockmagazyn.pl/aktualnosci/1541,arena-juz-za-dwa-tygodnie-wystapi-w-polsce.htm

Nieznany kanon muzyki rockowej. The Open Mind - The Opend Mind [1969]

2011-10-19T10:44:00.002+02:00

The Open Mind - The Opend Mind [1969]

Krótka historia. Sam zespół pochodzi z Londynu. Powstał mniej więcej w połowie lat 60’. Działał w latach 60 i 70’. Został założony przez czterech śmiałków. A tworzyli go Mike Brancaccio, Timothy du Feu, Philip Fox i Ray Nye . W późniejszym okresie do bandu dołączył Terry Schindler. Początkowa nazwa zespołu to The Apache. Kapela wydała niestety tylko jeden album w 1969 r. Jednak pochwalić się może rewelacyjnym singlem. Mimo to, członkowie The Opend Mind nie mogli dojść do porozumienia jaką muzykę chcą tworzyć. Jedni preferowali grać mocniej, energiczniej, wzorować się na Led Zeppelin, czy Black Sabbath, jakże popularnych kapelach w owym czasie. Natomiast pozostali pałali większą sympatią do delikatniejszych gatunków muzyki – np. jazzu. Co tu dużo mówić, w Polsce to zespół praktycznie nie znany, ta płyta to niesamowity rarytas, biały kruk. Ale co najważniejsze, muszę zwierzyć się Wam z tego, że ten enigmatyczny zespół, odpowiedzialny jest za jeden z najciekawszych singli w historii fonografii. Nosi on magiczny tytuł 'Magic Potion - Cast A Spell' ... zaklęcie rzucone na nas, działa już od pierwszego dźwięku! Szkoda, że sam album nie brzmi tak kapitalnie.

Skład zespołu:

Mike Bran (Mike Brancaccio) - vocal

Timothy du Feu - bass guitar

Philip Fox - drums

Ray Nye - guitar, vocal

Terry Martin, (Terry Schindler) - guitar, vocal

Moje ulubione utwory :

Magic Potion. Ciężki gitarowy riff, fantastyczny felling wokalisty, nie zmieniłbym nic w tym utworze. Ten magiczny eliksir naprawdę działa! Charakterystyczne brzmienie przesterowanej gitary mniej więcej w połowie utworu rewelacyjnie wtapia się w klimat piosenki (użyty tu został prawdopodobnie przetwornik gitarowy wah-wah). Rewelacyjny psychodeliczny rock, wpadający delikatnie w muzykę popową (tamtych czasów) okraszony freakbeatem.

My Mind Cries - mój drugi faworyt, pochodzący z singla zespołu. Beatles'owe brzmienie gitar i podniosły śpiew Mike Brancaccio. Ciekawe przejścia na perkusji Fox'a. Całość zostaje okraszona nad podziw mroczną (jak na rok 69') solówką i bardzo dobrą partią bębnów.

Ciekawostki: Oryginalne tłoczenie tego krążka w wytwórni Philipsa jeszcze kilka lat temu oscylowało w granicach 1500 funtów. Polaków zdecydowanie na taki wydatek nie stać. Po zresztą jak wspominałem sam album jest przeciętny, natomiast singiel jak na tamte czasy był czymś wyjątkowym, ten kosztował jakieś 700 funtów. Zwracając się do wytwórni Philipsa o zakupienie tego wydawnictwa otrzymałem wiadomość, że "w chwili obecnej nie ma możliwość nabycia tego wydawnictwa. Prosimy pytać w przyszłości." :) Bez komentarza.

Więcej informacji nt. muzyki zespołu The Opend Mind mogliście usłyszeć w audycji "Zwierzenia Rockmana" 5.10.2011. Zachęcam również do świetnej lektury: "The Tapestry of Delights", autor Vernon Joynson.

Audycja nr 14

2011-10-17T20:05:00.001+02:00

Motyw przewodni - QUEEN (KRÓLOWA)

Ze względu na prośbę słuchaczy udostępniam listę prezentowanych piosenek w ostatniej audycji:

1. Kult - Królowa życie
2. Sex Pistols - God Save the Queen
3. Blackmore's Night - Queen for a day 1
4. Archeon - Queen of the night
5. Roxette - Queen of the rain
6. Camel - Mystic Queen
7. Great White - The Orginal Queen of Sheba

Kolejna audycja również poświęcona KRÓLOWEJ :)

p.s. oficjalnie 14 audycja (nie licząc zastępstw, audycji specjalnych i GNP)

Zapowiedź audycji (17.10.2011)

2011-10-17T13:57:00.000+02:00

Najbliższe „Zwierzenia rockmana” poświęcone będą damskiemu odpowiednikowi króla :D

Track lista wygląda naprawdę imponująco. Warto posłuchać, bo wybrałem same perełki, których nie usłyszymy nigdzie indziej. Może poza jednym kultowym utworem ;) Ogólnie rzecz biorąc klasyka rocka! Mam nadzieję, że koleje polskie pozwolą mi zdążyć na godzinę 17.00, stawić się w stolicy i zaserwować Wam kawał dobrej muzyki.

p.s. Jakaś podpowiedź odnośnie tematu audycji? Patrz obok :) Zaznaczam jednak, że głównym tematem "zwierzeń", nie będzie miss world :p ... ale i tak będzie interesująco :)

Relacja z koncertu Doro Pesch

2011-10-09T19:17:00.001+02:00

W warszawskim klubie Progresja w dniu 4.10.2011 r. piękna, niebieskooka, obdarzona mocnym wokalem blondynka oczarowała absolutnie wszystkich przybyłych. Niektórzy mogliby pomyśleć, że chodzi o dwudziestoparoletnią dziewczynę. Nic z tych rzeczy. Chodzi o kobietę, która obecna jest na scenie muzycznej już ponad 25 lat i ma na swoim koncie kilka rewelacyjnych albumów utrzymanych w klimacie hard rock/heavy metal. I liczy sobie 46 wiosen. Nie do wiary, a jednak! Dodam tylko, że był to pierwszy i jedyny w Polsce koncert niekwestionowanej królowej hard rocka - Doro. Wokalistka jest obecnie w trasie koncertowej promującej jej imponujące wydawnictwo "25 Years In Rock". Zapraszam na relację.

Całość relacji możecie przeczytać w serwisie rockmgazyn.pl (link poniżej)

http://www.rockmagazyn.pl/relacja/146,doro-warszawa-4102011.htm

Zapowiedź audycji (10.10.2011)

2011-10-09T12:31:00.008+02:00

Co nas czeka w najbliższej audycji? Relacja z koncertu Doro. Zapowiedzi ciekawych albumów i koncertów. Zgłębianie tajemnic, jakie skrywa w sobie nowe dzieło Pain of Salvation. Powrót do elektryzującego wydawnictwa Opeth – Heritage. Odkurzenie starych winyli, czyli kącik muzyczny „Nieznany kanon muzyki rockowej” – zdradzę tylko, że będzie to biały kruk z 1969 r. Oraz dużo dobrej muzyki rockowej i około rockowej. Warto posłuchać! Zapraszam serdecznie.

Nowe dzieło Pain of Salvation - czyli, dokąd zmierzasz Panie Gildenlöw ?

Jak zaprezentowała się królowa hard rocka na swoim pierwszym koncercie w Polsce ?

Scorpions - niemiecka legenda powróci !?

Legenda hard rocka - Scorpions, jednak powrócą !

2011-10-07T08:09:00.003+02:00

.... a ja mówiłem, że jeszcze wrócą, bo w takiej formie jak na "Sting In The Tail" już dawno nie byli :)

Więcej informacji w linku poniżej:

http://www.rockmagazyn.pl/aktualnosci/1462,the-rolling-stones-na-nowej-plycie-scorpions-premiera-albumu-comeblack-juz-7-listopada.htm

Doro w Polsce !!!

2011-10-06T00:56:00.009+02:00

W warszawskim klubie „Progresja” w dniu 4.10.2011 piękna niebieskooka blondynka, obdarzona mocnym wokalem, oczarowała absolutnie wszystkich przybyłych. Tak, tak moi Drodzy. Niektórzy mogą pomyśleć, że to dwudziestoparoletnia dziewczynka. Nic z tych rzeczy. To kobieta, która obecna jest na scenie muzycznej już ponad 25 lat. Ma na swoim koncie, kilka rewelacyjnych albumów utrzymanych w klimacie hard rock – heavy metal. I liczy sobie 46 wiosen. Nie do wiary! Ale jednak… relacja z koncertu Doro Pesch już w najbliższej audycji. Warto dodać, że był to pierwszy koncert wokalistki w Polsce.

... talia osy w wielu 46 lat

... Doro na wyciągnięcie ręki, niezapomniane przeżycie :)

.... i Merendine (support Doro)

Koncert został objęty patronatem rockmagazyn.pl

Audycja no 1 - po przerwie wakacyjnej

2011-10-01T18:30:00.002+02:00

W poniedziałek na antenie Radia Aktywnego będę chciał na chłodno, rozłożyć na czynniki pierwsze album Heritage. Ocenimy go na spokojnie. Chciałem tego uniknąć w pierwszych dniach, tuż po premierze. Naturalnie liczę na Wasze komentarze i uwagi odnośnie nowego dzieła. Podczas audycji możecie pisać do studia – audycja będzie poświęcona w całości wspomnianemu albumowi.

Radio Aktywne, "Zwierzenia rockmana" poniedziałek 17:00 (3.10.2011)

link do strony radia: http://radioaktywne.pl/

Zapraszam serdecznie!

Damian Ciura

Pierwsze wideo z nowego albumu - “The Devil’s Orchard” w reż. Phila Mucci

Zwierzenia powracają na antenę Radia Aktywnego !

2011-09-30T22:07:00.002+02:00

Moi Drodzy, pragnę Wam zakomunikować, że od października audycja "Zwierzenia rockmana" powraca na antenę Radia Aktywnego. Tak, tak mówię to z ogromną powagą. Termin audycji uległ zmianie - obecnie jest to poniedziałek, godzina 17:00 (pierwsza audycja najprawdopodobniej już 3 października!). A co dla Was przygotowałem? Oczywiście, nie mogę zdradzić wszystkiego, ale... będziemy mieć kilka nowości, choć generalnie większosć rzeczy zostaje po staremu. Po co zmieniać sprawdzonego dealera? ;) Jakiej muzyki możecie się spodziewać? Przede wszystkim hard rock, blues, rock progresywny, rock klasyczny, szeroko pojęta muzyka alternatywna. Jednak o czym mogliście się przekonać dotychczas, nie raz w audycji gościł rock symfoniczny, krautrock, jazz, new metal, grange, post-rock (...) po prostu dobra muzyka. Duży nacisk położony jest na muzykę rockową lat 60, 70 czy 80, ale nie zabraknie muzyki współczesnej. Audycja nie jest skierowana jedynie dla miłośników rocka. Skierowana jest do wszystkich tych, którzy lubią posłuchać dobrej muzyki i ciekawych zwierzeń prowadzącego :)

Co do kącików muzycznych i bloków tematycznych, przedstawiają sie one następująco.

1) "Kanon muzyki znanej i nieznanej" - audycja poświęcona w całości płycie, która zasłużyła na miano "klasyki rocka", lub "białego kruka" (kącik zapowiada się naprawdę niezwykle pasjonująco, zaprezentuję prawdziwe perełki wydawnicze)

2) "Bogowie sześciu strun" - naturalnie ciąg dalszy moich zwierzeń...o wirtuozach gitary

3) "Blog tematyczny" - serwuję konkretny temat, pod który dobieram odpowiednią muzykę

4) Audycja specjalna - takowe są w planach :)

5) "Zwierzenia" - czyli pogaduchy z zaproszonymi gośćmi

6) "Ciężkie granie" - pewnego rodzaju novum, będę starał się, aby w audycji zaprezentować przynajmniej jedną piosenkę z pogranicza rocka i metalu, czasami będą to naprawdę mocne kompozycje

Oczywiście nie zabraknie nowości wydawniczych, zapowiedzi i relacji z koncertów, ciekawostek, recenzji płytowych i ... dobrej zabawy!

Czekam na wszelkiego rodzaju spostrzeżenia i propozycje: damian.ciura@radioaktywne.pl

Pozdrawiam serdecznie !

The Sixpounder - wywiad

2011-09-06T19:46:00.012+02:00

"Going to Hell? Permission Granted" - to debuitanckie dzieło wrocławskiej kapeli The Sixpounder. Gitarzysta zespołu Paul Shrill mówi wprost - "W głowach gra nam metal, a w naszych żyłach płynie rock and roll". Wypadkową tego jest "piekielnie" dobra muzyka. Polecam szczególnie fanom ekstremalnych brzmień. A co jeszcze miał mi do powiedzenia Paul Shrill ?

Wywiad można przeczytać na portalu RockMagazyn.pl - link poniżej

http://www.rockmagazyn.pl/wywiad/144,the-sixpounder-paul-shrill-w-glowach-gra-nam-metal-a-w-naszych-zylach-plynie-rock-and-roll.htm

Vader - „Welcome to the Morbid Reich” [2011]

2011-09-06T19:46:00.011+02:00

Panie i Panowie, przed Państwem zespół Vader. Ich nie trzeba nikomu przedstawiać. Jeśli jednak ktoś jeszcze nie doznał iluminacji, odsyłam do wujka Google ;) Powiem wprost, nowy album Vadera – „Welcome to the Morbid Reich”, rozłożył mnie na łopatki. Album przyrównałbym do zjawiska poltergeistu. Wiedziałem, że Peter nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Poprzednie dwa albumy były tak przewidywalne jak ramówka Polsatu na Święta Bożego Narodzenia. Jednak nie zniechęciło mnie to do odsłuchu nowego dzieła polskiego guru death metalu. Kiedy wszyscy ich skreślali, oni powrócili… i to w jakim stylu. Śmiem twierdzić, ze to najlepszy album od czasów morderczego Revelation a może i legendarnego Litany. W moim odczuciu to chyba najbardziej techniczne dzieło w karierze.

Kto zasłużył na wyróżnienie? Nie mam żadnych wątpliwości. The winner is…. Paweł Jaroszewicz. Jego partie bębnów to miód na uszy. Po prostu klasa światowa!(szkoda, że po nagraniu materialu opuścił zespół). Polecam szczególnie słuchanie tego „potwora” na słuchawkach tudzież mocnych kolumnach – urywa jaja. Zaznaczam, że nie jest to zwykłe ciupanie. Słychać u Pawła wyraźne inspiracje technicznym death metalem. Z kolei fenomenalny wokal Petera genialnie uzupełniany jest przez „skrzek” Harry’ego Maata. Naszym receptorom słuchu nie umkną również finezyjne solówki Marka Pająka. Oczywiście ktoś może powiedzieć, ze to krok wstecz. Zgoda! Trudno bowiem nazwać poprzednie albumy za arcydzieła o czym już wspominałem. Były to produkcje albo eksperymentalne (bardzo plastikowe) albo odchodzące bardziej w stronę thrash metalu. „Welcome…” to niewątpliwie powrót do korzeni (sam już tytuł nawiązuje do dymówki wydanej w 1990 r.). Jednakże nadal słychać fascynacje muzyków thrash metalem. Moim uszom zupełnie to nie przeszkadza. Soczyste blasty, mordercze riffy, wokal na światowym poziomie i rewelacyjne teksty. Nie ma tu słabych momentów. Moje uszy dawno nie słyszały tak piekielnie dobrego polskiego wydawnictwa. A przecież w tym roku ukazały się "Carnival Is Forever" Decapitated i "Blasphemers Maledictions" Azarath (bardzo dobrze przyjęte przez krytyków) Jednak dziewiąty album studyjny Peter & Co, zmiótł konkurencje z powierzchni ziemi. Chwileczkę, chwileczkę… konkurencje? Przecież to nasze rodzime kapele! Tylko jedno słowo ciśnie się na usta „duma”. Niewątpliwie to dobry rok dla polskiego death metalu. O ile po pierwszym przesłuchaniu możemy mieć nieco ambiwalentne odczucia, to drugi odsłuch nie pozostawia już żadnych wątpliwości. Płyta kopie tyłek!

Jestem fanem zespołu z Olsztyna od wielu lat, dlatego trudno mi o pełny obiektywizm. Jednakże w moim odczuciu, jeśli produkcja pod okiem braci Wiesławskich nie zaskoczy fanów ciężkiego grania, to na pewno nie rozczaruje. Oczywiście najbardziej znany utwór z tej płyty to singlowy „Come And See My Sacrifice” (promujący album). Ale na niespełna 40 minutowym krążku (nie licząc bonusów) zarejestrowano jeszcze kilka innych, niezwykle ciekawych utworów – miażdżący, napełniony całą paletą riffów „Only Hell Knows”, odświeżony „Decapitated Saints”, przebojowy i zarazem kąśliwy „Lord of Thorns”, przesiąknięty twórczością Slayera „The Black Eye”, czy wreszcie majestatyczny „I Am Who Feasts Upon Your Soul”. Naprawdę konkretnych riffów tu nie brakuje. Dzieło zniszczenia dopełnia rewelacyjna okładka autorstwa Zbigniewa Bielaka.

Recenzję może przeczytać na portalu rockmagazyn.pl
http://www.rockmagazyn.pl/recenzja/450,vader-welcome-to-the-morbid-reich.htm

Ocena: 8,5/10

Back to school, back to rock… czyli wracam po krótkiej przerwie

2011-08-29T16:08:00.006+02:00

Dziwne historie krążyły po mieście. Niektórzy myśleli, że już nie żyje. A może wyjechałem na Wyspy Dziewicze… i już stamtąd nie wrócę? A bo nie można mnie zastać pod Norwida 8, bo nie odbieram telefonów, a to nie robię wpisów na blogu, no i wreszcie nie odpowiadam na wiadomości pozostawione na GG i fb-u. A tu guzik prawda :) Okres wakacyjny, podróże i wir innych spraw spowodował, że nie mogłem zasiąść przed monitorem, aby sklecić kilku sensownych zdań. Z powodu pozostawienia telefonu w domu również nie odpowiadałem na przychodzące wiadomości. A w domu bywałem, kiedy było trzeba. Niemniej jednak powracam. Na jak długo? Nie mam pojęcia. Jednak jedno jest pewne, mam dla Was kilka ciekawych propozycji płytowych. Ciut starych, odkurzonych płyt ze strychu, parę winyli z ciemnej piwnicy oraz kapkę cieplutkich jak świeże bułeczki nowości wydawniczych. Ale po kolei … :)

Jakiej płyty najczęściej słuchałem tego lata?

Słuchałem ich całe mnóstwo. Jakich najczęściej? Było ich kilka… katowałem je non stop, parę nawet aż do zdarcia. Muzyka bardzo zróżnicowana od ciężkich heavy metalowych czy hard rockowych brzmień po folk i muzykę egzotyczną. W tak piękną pogodę słucha się raczej muzyki miłej dla ucha. Też tak było i w tym (moim) przypadku.

Scorpions - Sting In The Tail – legendarny zespół, świetna muzyka na wakacje, no 1 w moim odtwarzaczu

Godsmack – Oracle – solidna dawka rockowo-metalowej energii;

Thin Lizzy - Black Rose - A Rock Legend - piękny album, klasyka hard rocka;

Funkadelic - Maggot Brain – trochę psychodelicznych klimatów, Eddie Hazel na gitarze;

Pavlos Sidiropoulos – Flou – … Pavlos udowadnia, że grecki rock może być ciekawy;

La Ley - Historias e Histeria – the best of zespołu z Chile;

La Oreja de Van Gogh - Lo que te conte mientras te hacias la dormida – pop-rock from Spain;

Judy Collins - In My Life – prawdziwa perełka, staroć z roku 1966! niebanalne piosenki i aranżacja klasyków;

Electic Litany - How To Be A Child & Win The War – o nim już pisałem na blogu;

Izrael - Biada Biada Biada – polskie reggae, polski klasyk;

Andrzej Garczarek – Szabadabada – życiowe teksty, piękne melodie, poezja śpiewana (jak kto woli autorska);

Gary Moore (wszystkie albumy) – tego Pana słucham zawsze i wszędzie, dla mnie był-jest-i będzie bogiem sześciu strun;

Roberto Carlos - San Remo 1968 – idealna nuta na rodzinne przyjęcia pod chmurką;

Vader – Welcome… - wyjątkowo jazgotliwy krążek, „niebiańsko” dobre wydawnictwo.

… i jeszcze wiele, wiele innych, ale to może innym razem ;)

Dulce María Espinoza Saviñón

Co mnie zaskoczyło pozytywnie tego lata? Hmm… pogoda. Tam gdzie byłem zawsze świeciło słońce. Chyba tylko jeden tydzień był paskudny (ale to trochę z mojej winy). Ale nie chwalę dnia przed zachodem słońca… bo jeszcze mam ponad miesiąc wakacji :) A jak było z muzyką?

Uwiodła mnie pewna piękna kobieta… a zowie się Dulce María. To meksykańska aktorka, autorka tesktów i piosenkarka. Jej album plasuje się w kategorii pop, latino music. Nie ma nic wspólnego z muzyką rockową. Niemniej jednak słucha się go rewelacyjnie. Mowa tu o płycie Extranjera [2010-11]. Ta został podzielona na dwie części, pierwsza Primera Parte wydana została w 2010 r. ,A Segunda Parte (zdecydowanie lepsza niż krążek no.1) w czerwcu tego roku. Przyrównałbym go do najlepszej zbieraniny piosenek z hiszpańskojęzycznych telenowel. Po zresztą sama Dulce jest etatową aktorką owych tasiemców. Mnie to jednak nie rusza. Muzyka może i nie tak ambitna jak płyty King Crimson czy Krzysztofa Komedy. Ale co z tego? Czy ktoś leżąc do góry brzuchem chce zagłębiać się w muzyczne połamańce? Kołysząc się w hamaku i popijając lemoniadę nie wynalazłem przyjemniejszej muzyki na lato 2011 :) Są to energiczne latynoskie rytmy, jak i piękne miłosne ballady. To album typowo wakacyjny, o czym świadczyć może zamieszczenie na nim kompozycji „Vacaciones”. Tylko mnie nie zlinczujcie. Choć wielu chciałoby abym stał teraz pod pręgierzem. Tfuuu… tzn. wisiał na nim, to ja i tak będę bronił latynoski. Czego nie robi się dla kobiet? ;)

Co mnie zaskoczyło in minus?

Jeśli chodzi o muzykę, to nie przeżyłem większego rozczarowania. Te przyszły jeszcze przed wakacjami.

Odnośnie nowości wydawniczych?

Zaskoczył mnie nowy album Vadera – Welcome to the Morbid Reich! Oj tak, tak. Wiedziałem, że Peter nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Kiedy wszyscy ich skreślali, oni powrócili… i to w jakim stylu. Śmiem twierdzić, ze to najlepszy album od czasów rewelacyjnego Revelation a może i legendarnego Litany. Death metal pełną gębą. To co wyprawia Paweł Jaroszewicz to klasa światowa! (szkoda, że po nagraniu materialu opuścił zespół). Peter świetnie uzupełniany przez Harry’ego Maata. Naszym receptorom słuchu nie umkną również finezyjne solówki Marka Pająka. Oczywiście ktoś może powiedzieć, ze to krok wstecz. Zgoda! Trudno bowiem nazwać poprzednie albumy za arcydzieła. Były to produkcje albo eksperymentalne (bardzo plastikowe) albo odchodzące bardziej w stronę thrash metalu. „Welcome” to czysty death. Niewątpliwie powrót do korzeni. Nie ma tu słabych momentów. Płyta kopie tyłek! Jestem fanem zespołu z Olsztyna od wielu lat, dlatego trudno mi o pełny obiektywizm. Jednakże w moim odczuciu, jeśli produkcja pod okiem braci Wiesławskich nie zaskoczy fanów ciężkiego grania, to na pewno nie rozczaruje. Oczywiście najbardziej znany utwór z tej płyty to singlowy „Come And See My Sacrifice” (promujący album). Ale na niespełna 40 min krążku (nie licząc bonusów) zarejestrowano jeszcze kilka innych, niezwykle ciekawych utworów – miażdżący „Only Hell Knows”, odświeżony „Decapitated Saints”, przebojowy „Lord of Thorns”, przesiąknięty twórczością Slayera „The Black Eye”, czy wreszcie majestatyczny „I Am Who Feasts Upon Your Soul”. Naprawdę konkretnych riffów tu nie brakuje.

Ciekawe zapowiedzi ?

Już 20 września nastąpi premiera najnowszego albumu Opeth zatytułowanego „Heritage". Zatem powoli możemy odliczać. Na płytę czekam z utęsknieniem. W Internecie od ponad miesiąc zamieszczono nowy utwór z tejże płyty - "The Devil's Orchard". Jeśli całość materiału będzie taka jak ów utwór, to będzie najdziwniejszy album w historii szwedzkiego zespołu. Dlaczego? Zupełne odejście od ciężkiego łojenia i pójście w stronę muzyki progresywnej lat 70! Nie od dziś wiadomo, że lider zespołu Mikael Akerfeldt kocha muzykę tamtych lat (też ją ubóstwiam). W "The Devil's Orchard" wyraźnie słychać wpływ takich zespołów jak Soft Machine, Yes czy wczesnego Genesis i King Crimson. Czy to dobrze? Wydaje mi się, że gitarowe pogmatwańce jakimi niegdyś raczył nas Frank Zappa czy później Robert Fripp, zniechęcą szczególnie młody elektorat zespołu. Bowiem przecież Opeth najbardziej znany jest z piorunujących przyspieszeń, mroku, niedopodrobienia riffów i solówek oraz balladowych wokaliz Mikael’a przeplatanych nietuzinkowym growlem. Ci którzy słuchali „Morningrise”, „Deliverance” czy „Blackwater Park” wiedzą o czym mowa. Prawdopodobnie tego tutaj zabraknie Ale…obym się mylił. Zresztą nawet gdyby, nie oznacza to, że album będzie zły. Pamiętam jak czekałem w 2003 r. na "Damnation"– ten album mnie nie rozczarował, ale zaskoczył. Oczywiście pozytywnie. Tak czy siak, nie liczę na muzykę, jaką raczyli nas panowie na pierwszych płytach. Nie zapominajmy jeszcze o superprojekcie Mikaela i Stevena Wilsona (Porcupine Tree) – Storm Corrosion (robocza nazwa). Panowie napisali już materiał na debiut, czeka ich „tylko” nagrywanie etc. etc. Płyty możemy się spodziewać na początku przyszłego roku.

Travellers - „A Journey Into The Sun Within” [2011]

2011-08-01T22:52:00.003+02:00

Rock progresywny poznałem 15 lat temu, zakochując się w dźwiękach gitary Mario Millo (Sebastian Hardie) i Andy’ego Latimera (Camel). Później przyszły fascynacje muzyką neoprogresywną. Poznawałem wiele zespołów z tego gatunku, poczynając od IQ, Pallas, Pendragon, Marillion, Quasadar, po Abel Ganz i Jadis. Brakowało mi jednak dobrego, polskiego przedstawiciela w tej branży. Aż w końcu, usłyszałem „Living in the moonlight” zespołu Collage. Długo nie mogłem uwierzyć, że to band z Polski. Potem przyszedł czas na kolejne muzyczne projekty Wojtka Szapkowskiego (ex-Collage). Do gustu najbardziej przypadł mi Believe i Satellite. Ale do rzeczy moi Drodzy. Wojtek to prawdziwy podróżnik, wędrowiec bez przystani. Zapraszając Grzegorza Laczkowskiego, kolegę z dawnych lat. Martę „Robin” Kiniewską (Strawberry Fields – poprzedni projekt Szapkowskiego.) i Krzysztofa Palczewskiego powołał do życia Travellersów. Dzięki współpracy powstał album „A Journey Into The Sun Within”.

Pierwsze dźwięki to bardzo wierne odwzorowanie melodii z pozytywki, przeplatane delikatnymi wstawkami gitarowymi. Nad wyraz refleksyjny początek! Jednak na pierwszy plan wysuwa się głos Marty Kniewskiej. Dopiero daleko, daleko w oddali, słyszymy łagodne i obłędne dźwięki gitary. Z kolei całość spajają niebywale nastrojowe klawisze i elektroniczne smaczki. Słychać również fascynacje muzyką etniczną. Nawet Tribe after Tribe (zespół o południowo-afrykańskim rodowodzie) nie powstydziłby się tak rytualnego klimatu. Z kolei brzmienie gitary Grześka, jakby przeniesione z „The Sky Moves Sideways” (Porcupine Tree), robi piorunujące wrażenie. W rzeczywistości druga część piosenki jest podobna do utworu tytułowego, kultowego krążka Stevena Wilsona i spółki. Jak możemy się przekonać, twórczość Anglików nie jest im obca. Oczywiście o plagiacie nie ma mowy. Muzycznie ten ponad 11-sto minutowy kolos brzmi rewelacyjnie. Instrumenty dudnią jak zaczarowane, atakując nas całą paletą brzmień i spontaniczności. W końcu magiczny tytuł zobowiązuje. Natomiast wokal Robin brzmi bardzo poprawnie. Nie jestem wielbicielem jej głosu, ale w tym utworze może się podobać. Niekiedy jej szepty ocierają się o manierę wokalną Dolores O’Riordan czy Enyi. Naturalnie to nie ten poziom umiejętności wokalnych. Mimo to, początek wygląda bardzo obiecująco.

Kolejna kompozycja to balladowy „Letters To God”. Laczkowski po raz kolejny serwuje nam malownicze partie gitary, jakże dobrze znane fanom zespołu Collage. Rzewny i ambitny tekst pasuje do oprawy muzycznej. Utwór sam w sobie prezentuje się dobrze. Mnie jednak nie porwał. Czegoś tu brak, albo czegoś tu za dużo. Zbyt nudnawa linia melodyczna? Zbyt dużo elektroniki? Brak ekspresji w głosie Robin? Po kilkukrotnym przesłuchaniu krążka nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Pomimo tego na wyróżnienie zasługują interesujące melodeklamacje wokalistki.

Co do kolejnego utworu „Dreaming” mam mocno ambiwalentne uczucia. Kilkuminutowe dzieło Travellersów momentami oczarowuje słuchacza, a raz chłosta go pokrzywą. Urzekające wejście gitary Grześka poprzedza lekko irytujący i trochę miałki śpiew Marty. W moim odczuciu zdecydowanie za mało fellingu wokalnego. Niestety taki poziom wokalny pozostaje utrzymany do końca albumu. Śmiało można stwierdzić, że magiczne zaklęcie rzucone na początku albumu z czasem przestaje działać.

Zaśpiewany jakby z przymusu „I Dream Softly”, nie wywarł na mnie pozytywnego wrażenia. Piosenkę ratują ciekawe zagrywki Szapkowskiego i Laczkowskiego. Z kolei tekst do kolejnej piosenki „I See The Light”, podobno powstał na przystanku autobusowym. Aż trudno w to uwierzyć, bo ten wyjątkowo przypadł mi do gustu. Być może dlatego, że uwielbiam latać? Utwór opowiada o świecie, w którym człowiek może unieść się w powietrze! Ech, marzenia odłóżmy na bok. Mimo optymistycznego tekstu całość brzmi trochę nijak. Niektórzy zapewne powiedzą, że wieje nudą na kilometr. Tymczasem apologeci Robin niechybnie doszukają się wyrafinowanej finezji wokalnej. W moim odczuciu jest to wokalistka śpiewająca tylko poprawnie. Warto napomknąć, że sam utwór budzi skojarzenia z zespołem Magenta. Jednakże Marta nie kopiuje Christiny Booth. Słychać tu również echa twórczości Mike’a Oldfielda.

Całość zamyka najdłuższy na płycie i chyba najbardziej naszpikowany elektroniką „The Sun”. Udany, progresywny połamaniec. Wypełniony niebanalnymi popisami instrumentalistów. Mnogość dźwięków miażdży Loopy bębnów brzmią fantastycznie. Zdecydowanie wraz z „Magic” najjaśniejszy punkt i atrakcja turystyczna zaprezentowana przez Travellersów. Jednak, co do wokalu pozostanę niewzruszony i nie zmienię zdania.

Reasumując, jeśli ktoś nastawił się na gitarowe szaleństwo i popisy wokalne rodem z płyt Collage, zapewne będzie rozczarowany. Na tym albumie nie ma ani porywających improwizacji gitarowych, ani chwytliwych melodii. To kawał dobrej muzyki, ale nic ponadto. Jest to muzyka spokojna, wyważona, bardzo zachowawcza. Tylko niekiedy muzycy porywają się na odrobinę wariactwa. Album jest bardzo nierówny. Być może momentami wyjątkowy, zmysłowy i optymistyczny, przy którym śmiało można kontemplować. Niemniej jednak są momenty, które odrzucają słuchacza. Szczególnie niezajmujący wokal Marty.

Z tą płytą jest jak z kobietą. Dziś mnie fascynuje a jutro nie chce mi się jej słuchać. Jest jak wino w kartonie. Opakowanie odrzuca, ale smakowo nie różni się od tego w butelce. Czego najbardziej mi brak? Chyba tego gustownego opakowania. W tym przypadku rasowego wokalu na światowym poziomie. Tak poważny mankament skutkuje, że jest to jedynie dobre wydawnictwo. Zatem jak wyjaśnić apoteozę tego albumu? Osoba Wojtka i jego przeszłość, budzi niewątpliwie szacunek wśród znawców i słuchaczy muzyki rockowej. „A Journey Into The Sun Within” sygnowany jego nazwiskiem nie może zostać zbrukany, opluty i stłamszony. Osobiście szanuję osobę Wojtka Szadkowskiego, ale tą płytą mnie „nie kupił”. Ubóstwiam jego dokonania z czasów Collage. Bardzo lubię płyty Believe i Satellite, czy też ciekawy „Days” (Peter Pan). Jednak moje receptory słuchu, niezbyt przychylnie reagują na wokal Pani Marty. Zazdroszczę tym, którzy ją ubóstwiają. Dla jej zwolenników ten album rzeczywiście może być wyjątkowy. Dla mnie, tylko przeciętny.

Ocena: 6,5/10

Recenzję można również przeczytać w serwisie rockmagazyn.pl
http://www.rockmagazyn.pl/recenzja/447,travellers-a-journey-into-the-sun-within.htm

Muzyczne odkrycia cz. 1

2011-08-01T21:17:00.003+02:00

Zespół: Electric Litany

Album: How To Be A Child & Win The War [2010]

Kraj: Grecja (w rzeczywistości jest to projekt wielonarodowy)

Gatunek: post rock, melancholic, experimental

Wydawca: Inner Ear Records

Oficjalna strona zespołu: www.electriclitany.com

Skład zespołu:

Alexandros Miaris - vocals, guitars, piano, synths
Richard Simic - drums, percussion, cretan lute
Duane Petrovich - bass
Benjamin Prince - synths, piano

Zwierzenia: Nowatorskie podejście do gatunku. Ciekawe aranżacje. Płyta niezwykle tajemnicza i melancholijna. Działająca odprężająco. Balladowy nastrój, przełamywany niekiedy brudnym i hałaśliwym dudnieniem perkusji idealnie współgra z czystym wokalem. Miód na uszy! Świetna propozycja na bezsenne noce. Mnie szczególnie urzekły trzy kompozycje: „Tears”, „A dream worth dreaming” i wieńczący płytę „February”.

Ocena: 9/10

Komunikat

2011-06-28T11:29:00.000+02:00

Niestety ze względów osobistych audycja „Zwierzenia rockmana” zostaje zawieszona na okres wakacyjny. Wiem, że to ogromna strata dla narodu polskiego, dla fanów muzyki rockowej, dla moich kolegów i koleżanek :) Moi Drodzy, bez Was ta audycja nie miałaby sensu. Tworzona jest ona dla Was i przez Was. Ogromnie cenię Wasze zaangażowanie i bardzo za to dziękuje. Tym samym życzę wszystkim udanego odpoczynku i ciekawych muzycznych odkryć. Oczywiście będę starał się zaglądać od czasu do czasu na bloga i zwierzać się Wam z moich muzycznych doznań :) Mam nadzieję, że w październiku powrócę :)

Bullet for My Valentine - Fever [2010]

2011-06-28T00:06:00.003+02:00

Na poprzednim krążku zespół bawił się w młodego chemika, dodającego wodę do kwasu. Zbyt duża ilość nieudanych eksperymentów sparzyła część żelaznego elektoratu tej kapeli. Jednakże po dziwacznym „Scream Aim Fire” Walijczycy postanowili powrócili z nową płytą. Jakże znajomą i bliską fanom zespołu – bezkompromisową, ciężką a zarazem niesłychanie melodyjną. Producentem „Fever” jest Don Gilmore, znany ze współpracy z zespołami Linkin Park oraz Good Charlotte. Materiał został zarejestrowany zarówno w rodzinnych stronach muzyków, jak i w Los Angeles.

Otwierający album „Your Betrayal” oparty na prostym, niezwykle ciężkim riffie zadziałał na mnie jak setka spirytusu. Lepszego początku nie można sobie wymarzyć. Wejście perkusji niczym wystrzały z karabinu maszynowego i opętańczy tekst sprawia, że z ciekawością czekamy na kolejne utwory. Tego nie da się zapomnieć „Don't take your eyes off the trigger. I'm not to blame if your world turns to black. As your eyes start to blister. Theres just no hope for our final embrace. So here we are... I'm in your head...I'm in your heart!”. Rewelacyjnie wykrzyczany tekst oraz kapitalna sekcja rytmiczna – klasa światowa. Esencja metalcore’u. Ale to dopiero początek. Strach pomyśleć, co będzie dalej. Następnie mamy utwór tytułowy i „The Last Fight”. Obie kompozycje zaskakują swoją melodyjnością. Ta ostatnia jest chyba najbardziej chwytliwa i melodyjna na całej płycie.

Po mocnym początku mamy spokojniejszy „A place where you belong”. Utwór rozpoczyna akustyczna wstawka gitarowa. Księżycowe intro burzy kruszący skały ryk wokalisty. Robi się gorąco, ale prawdziwe uniesienie przynosi nam czysty niczym kryształ śpiew Tucka. Połączenie siermiężnych metalowych riffów z wyeksponowaną, delikatną linią wokalną oraz pobrzękiwaniem gitary akustycznej zapewniają utworowi muzyczną równowagę. Kolorytu całości nadają dwie melodyjne solówki. Urzekający utwór o miłości, która odeszła. Przesiąknięty smutkiem i melancholią. Absolutna perełka tego albumu.

Dalszą część płyty wypełniają równie dobre kompozycje. Świetnie prezentuje się „Pleasure and Pain”, rozbudowany „Alone” czy balladowy „Bittersweet Memories”. Na wyróżnienie zasługuje jednak mordercza końcówka albumu, „Begging for mercy” oraz „Pretty on the outside”, w których Matt daje totalny upust swoim emocjom. W moim odczuciu najlepsze utwory na krążku zarówno pod względem muzycznym jak i tekstowym. Szczególnie niesamowite wrażenie robi „Pretty…”. Brutalna i ekspresyjnie wykrzyczana zwrotka „…just can't believe I fell, for such a blackened heart.You played me for a fool and used me from the start. Fuck it all (fuck it all), I just want to know the truth” przyprawia o gęsią skórkę. Tym samym Tuck udawadnia, że dysponuje naprawdę nośnym, potężnym wokalem. Gitarzyści też nie próżnują, atakując nas drapieżnymi gitarowymi riffami. Wisienką na torcie, jest wieńcząca album, akustyczna wersja „The Last Fight”. Mnie osobiście balladowa wersja chwyciła za serducho.

Niestety w tej beczce miodu jest i łyżka dziegciu. Na szczęście tylko łyżeczka a nie warząchew. Irytującym elementem mogą okazać się zupełnie niepotrzebne przyśpiewki typu „Ooo – ooo - ooo” (m.in. utwór tytułowy czy „Pretty on the outsider”). Jednakże, to jedyny poważniejszy mankament, do którego można się przyczepić. Nie ma tu hitów pod panienki na miarę „Tears Don't Fall”. Mimo to płyta może podobać się zarówno tłumom dzierlatek, jak i bardziej wybrednym miłośnikom ciężkiego grania.

Podsumowując, muzyka na Fever jest przepełniona nie tylko nostalgią, która zawarta jest w tekstach, ale i agresją. Chęcią wyzbycia się cierpienia. Fenomenalne instrumentalne popisy muzyków i niebanalne aranżacje utworów towarzyszą nam na każdym kroku. Wszystkie utwory niosą ze sobą niespożytą energię i okraszone są pięknymi melodiami. Nie ma tu niczego na siłę, nic nie jest robione dla zbędnego bajeru. Muzyka mknie do przodu niczym Struś Pędziwiatr. A my po przesłuchaniu całości materiału mamy ochotę odpalić krążek po raz kolejny. Nie ma mowy o znużeniu! Fever działa jak „mała czarna”. Po zmroku czy tuż przed wschodem słońca, kopie po tyłku. Całości słucha się rewelacyjnie. Nie będę porównywał go do debiutu zespołu, bo uważam, że nie ma to najmniejszego sensu. W moim odczuciu chłopcy z Bullet for My Valentine nadal potrafią zaskoczyć słuchacza, nawet tego bardziej wymagającego.

Ocena: 8/10

Recenzję można również przeczytać w serwisie rockmagazyn.pl

Scorpions - Lovedrive [1979]

2011-06-26T13:07:00.013+02:00

Po słabym "Taken by Force", nie bacząc na falę krytyki, niemiecka formacja w 1979 roku wydaje swój szósty długogrający album "Lovedrive". W zespole dochodzi do przetasowania. W miejsce Ulricha Rotha zatrudniony zostaje mało znany dotąd Matthias Jabs. Z kolei do łask zespołu powraca Michael Schenker, z którym wcześniej nagrano debiutancką płytę. Płyta zawiera dziewięć stosunkowo krótkich kompozycji. A całość materiału zamknięta zostaje w niespełna 40 minutach! Różnorodna stylistyka, lawirująca niekiedy na pograniczu heavy metalu, przeplatana jest pięknymi balladami.

"Loving You Sunday Morning", utwór otwierający album, informuje nas, że nie będzie to zwyczajne szarpanie w druty i bezsensowne walenie po garach. Na wyróżnienie zasługuje tu zgrabna a zarazem porywająca solówka Matthiasa Jabsa. Gitary warczą, głowa się kiwa, ale... to dopiero początek. Nadchodzi bowiem "Another Piece Of Meat", kawałek bezsprzecznie ocierający się o heavy metalową estetykę. Świetny riff, nieszablonowe przejścia na perkusji i refren zapadający nam na długo w pamięć. Smaczku dodaje niesamowicie skrzeczący wokal Klausa Meine i niesamowicie brutalne partie gitarowe Michaela - klasyka rocka!

Zespół daje nam chwilę na wytchnienie. Z głośników wybrzmiewa "Always Somewhere". Porywająca ballada o pięknym motywie przewodnim, opowiadająca historię muzyka, który wobec natłoku pracy zapomina o swojej najdroższej. Potem, jak to zwykle bywa, niestety jest za późno, by wszystko odkręcić. Pasja przeistacza się w smutek i tęsknotę. Wszystko niby takie banalne, a mimo tego mięknie serducho. Chusteczki jednak proszę odłożyć na bok, gdyż Skorpiony fundują nam niesamowicie jadowity, wgniatający nas w fotel utwór instrumentalny - "Coast to Coast". Ten niespełna pięciominutowy kawałek, to monumentalne heavy metalowe solo Schenkera. Nie ma czasu na dłuższe egzaltacje. To dopiero początek zabawy, jaką fundują nam sąsiedzi zza zachodniej granicy.

"Can't Get Enough" charakteryzujący się szaloną sekcją rytmiczną, nietuzinkowymi solówkami przeplatającymi się ze skwierczącym wokalem i kapitalnym tekstem, który próbujemy śpiewać wraz w wokalistą: "Burnin glipshetaste of life. High energy hot feelings. Heavy sounds to feel alright. And Rock'n' Roll for Speed Kings my love. I can't get enough. We can't get enough". Totalny odjazd! Absolutny killer! Słysząc ten drapieżny riff i niezwykle jadowite bębny czekam na jeszcze więcej hardrocka! W tym momencie uzmysławiam sobie, iż obcuję z czymś wyjątkowym. Nie bacząc na ciszę nocną zdzieram gardło wraz z Klausem - i tak jest za każdym razem, gdy odpalam ten krążek.

Zespół niestety opada z sił, przejawem tego jest zdecydowanie słabszy "Is There Anybody There?" Utwór staje się monotonny przez bardzo ospałą, akustyczno-elektroniczną linię melodyczną. Sekcja perkusji wydaje się bardzo ociężała, a i wokalista nie przejawia większej chęci do śpiewania. Ten stan rzeczy jest na szczęście chwilowy. Następuje koniec naszego delikatnego cierpienia, gdyż oto bombarduje nas ostry jak brzytwa utwór tytułowy. Niesamowita galopada na bębnach w stylu Johna Bonhama (Led Zeppelin), cudowne wejście wokalu i niesamowicie wykrzyczany refren: "It's a lovedrive on wheels of fire. A lovedrive just one desire love. You drive me crazy babe". Przysłowiową wisienką na torcie jest popis umiejętności braci Schenker. Każdy po takim szaleństwie oczekuje chwili wytchnienia i... je otrzymuje.

"Holiday" to utwór zamykający płytę Lovedrive. Niewątpliwie dający przepustkę zespołowi do światowej elity mocnego brzmienia. Melodyjne, niesłychanie klimatyczne i kojące duszę partie gitarowe to miód dla każdego. Ekspresyjny a zarazem melancholijny wokal rozbrzmiewa z naszych głośników. Wokalista wzbija się na wyżyny swoich umiejętności, eksponując niesamowitą barwę wokalu, która idealnie współgra z gitarami. Księżycowe intro burzy lekkie pokrzykiwanie, wejście perkusji i gitary elektrycznej, której w początkowej fazie towarzyszy nastrojowy chórek. Na chwilę zapominamy o otaczającym nas świecie i odpływamy gdzieś daleko, daleko... Perełka tego albumu i być może najpiękniejsza kompozycja, jaką udało się wydać pod szyldem zespołu.

Od tego momentu charakterystyczny styl, jaki wypracował zespół będzie rozpoznawalny przez fanów muzyki rockowej na całym świecie. Ostre i przestrzenne brzmienie, wyrafinowane solówki gitarowe oraz nieograniczone możliwości wokalne Klausa Meine stawiają zespół obok takich sław hard rocka jak Rainbow czy Deep Purple. Natomiast sam album, łącząc brutalne partie gitary z szybko zapadającymi w ucho melodyjnymi refrenami, pięknymi balladami jest obowiązkową pozycją w każdej fonotece.

Ocena: 8/10

Recenzję można również przeczytać w serwisie rockmagazyn.pl

Foo Fighters - Wasting Light [2011]

2011-06-25T17:12:00.004+02:00

Nigdy nie byłem wielkim fanem Fightersów, dlatego do "Wasting Light" podszedłem z dużym dystansem. Okładka albumu tym razem bez rewelacji. Nałożone na siebie twarze członków zespołu wyglądają ciekawie, ale cały efekt psuje fatalny dobór kolorów. Razi po oczach! Tani chwyt marketingowy? W każdym razie, początek niezbyt zachęcający do zapoznania się z następcą "Echoes, Silence, Patience & Grace".

Płyta zawiera 11 kompozycji. Producentem został Butch Vig, współpracujący z zespołem już wcześniej na "Greatest Hits" z 2009 r. Całość materiału została zarejestrowana w garażu Dave'a. Nie dziwi zatem surowa, ograniczona brzmieniowo produkcja. O suto zastawionym stole możemy zapomnieć. A i przyprawić też nie ma czym. Jeszcze przed premierą Grohl zapowiadał najcięższy materiał w karierze. Jak się okazało, nie były to słowa rzucone na wiatr. Należy też napomknąć, że skład bandu uległ zmianie. Po 13 latach do łask powrócił Pat Smear, zostając oficjalnym członkiem Foo Fighters. Z kolei w nagraniu "I Should Have Known It" wziął udział Krist Novoselic. Bilans? Genialna Nirvana prawie w komplecie. Jednakże reklama złocistego napoju bogów sprzed kilku lat czegoś mnie nauczyła. A mianowicie tego, że "prawie" robi dużą różnicę. Jak dużą? Przekonajmy się sami...

Otwierający album "Bridge Burning" to jazda bez trzymanki. Śmierdzi punk rockiem i tanim winem. Jak każde, w kartonie czy w butelce, kończy się szybko. Zanim nasza wątroba strawi pierwszy trunek, zespół bombarduje nas singlowym "Rope". Ospały początek nie zwiastuje wielkiego przeboju. Aczkolwiek, każdy spożyty alkohol zaczyna działać po pewnym czasie... tak jest i w tym przypadku. Z każdą sekundą utwór nabiera rozmachu. Rozpędza się niczym stara parowa lokomotywa. Żywiołowo wykrzyczany refren i klimat rodem z Them Crooked Vultures (przyp. hardrockowa supergrupa, w skład której wchodzi Dave Grohl) powinien przypaść do gustu zarówno fanom Nirvany, FF jak i wspomnianego TCV.

Następnie zostaje nam zaserwowane "Dear Rosemary". To zaiste przepełniona smutkiem i bólem kompozycja. "False starts young hearts get shattered. Pick up the pieces coming down around you. You ran away, you ran away; it was right on cue" - fragment, który na długo zapada w pamięć. Serce się kraje i dusza płacze. Mimo to mamy możliwość obcować z czymś niezwykle hałaśliwym. Delikatne brzdękanie szybko zostaje złamane energicznym przejściem na perkusji Taylora Hawkinsa. Fenomenalny riff na gitarze i fragment "You got away, got away..." zaśpiewany delikatnie pod refren "Burning For You" zespołu Blue Oyster Cult. Kapitalnie! Czuć rocka lat 80-tych. Całość robi niesamowite wrażenie. Głos Dave'a zachowuje się niczym wulkan podczas erupcji. Opętańczy, a zarazem niezwykle ekspresyjny wprowadza nas w świat muzycznej ekstazy. Jest ogień!

Patrzę ukradkiem na playlistę. Pod "czwóreczką" kryje się "White Limo". Skończyła się zabawa w kotka i myszkę. Zespół pokazuje lwi pazur. Utwór bez wątpienia ociera się o heavy metalową estetykę. Jest bezkompromisowo i okrutnie. Fightersi zachowują się jak seryjni mordercy! Bez dwóch zdań jest to killer tej płyty. Do niego też postanowiono nakręcić teledysk. I to nie byle jaki, bowiem w rolę kierowcy limuzyny FF wcielił się Lemmy Kilmister. Ten jednak nie uraczy naszych uszu swoim przepitym wokalem. Przejażdżka, jaką funduje nam Lemmy nie jest tak elektryzująca, jak legendarny wypad na czarnym dwuśladzie w "Killed By Death" (przyp. Motorhead). Jest dobrze, ale bez fajerwerków. Mniejsza o klip, wróćmy do muzyki. Kolejny utwór zdecydowanie różni się od poprzedniego. "Arlandria" zaskakuje swoją melodyjnością i skocznością. Tylko spokojnie. Panowie nie zaczynają grać weselnych szlagierów. Track no.5 to idealnie wyważona strawa. Połączyć tak drapieżny gitarowy riffy z refrenem delikatnie lawirującym na pograniczu popu - majstersztyk!

Pomyślałem - rzeczywiście nagrali arcydzieło. Ale, jak mawia stare ludowe przysłowie, "nie chwal dnia przed zachodem słońca". Też tak uczyniłem. Czekam na kolejną porcję muzycznego eliksiru. Ten jednak przestaje działać. Na mojej twarzy pojawia się zniesmaczenie. Właściwie w tym momencie mógłbym zakończyć pisanie recenzji. Ale jak to? Gdzie pozostałych sześć utworów? W zasadzie mogłoby ich nie być. Pomijając wzruszający "I Should Have Known It" (z udziałem Krista Novoselica), żaden z nich nie zasługuje na głębszą analizę. Mamy tu do czynienie z nudnawą zbieraniną dźwięków. Brakuje geniuszu z początku płyty. W rezultacie słuchacz dostaje jakieś 25 minut muzycznej wyżerki. Pozostały czas wypełniony zostaje bezsensownym waleniem w gary i niezdarnym uderzaniem w struny. Oklepane, balladowe wstawki w "Theese Days" czy "Walk" psują widowisko.

Po przesłuchaniu całości płyty mój stosunek do FF jest mocno ambiwalentny. Tak jak podczas II wojny światowej, tak i w chwili obecnej zjawisko Foo Fighter jest czymś niezrozumiałym. Egzaltacja nad "Wasting Light", jaka pojawia się w niektórych komentarzach, jest mocno przesadzona. Pozostaje jedynie czekać na kolejny, być może mocniejszy trunek... a może wystarczy "łyk inspiracji"?

Ocena: 6,5/10

Recenzję można również przeczytać w serwisie rockmagazyn.pl

Bogowie sześciu strun cz. 2 – „Cygański wirtuoz”

2011-06-25T12:04:00.019+02:00

DJANGO REINHARDT

Początkowo grał na skrzypcach. Wbrew woli ojca zamienił je na gitarę. Wielkie dzięki mu za to! Wypracował on nowatorskie podejście do gry na jednym z najstarszych instrumentów muzycznych. Już w wieku 13 lat występował przed paryską publicznością. Współpracował z takim sławami jak Louis Armstrong, Edith Piaf czy Duek Ellington. Urodził się w Belgii, ale większość życia spędził wraz z żoną w taborze cygańskim odwiedzając sale koncertowe. Niestety pewnej nocy roku 1928, gdy Django wrócił z koncertu, zdarzył się nieszczęśliwy wypadek. Muzyk słysząc grasującą po przyczepie mysz, zapalił świecę w celu zidentyfikowania i przepędzenia szkodnika. Świeczka niefortunnie wymsknęła mu się z rąk, spadając na sztuczne kwiaty wykonane z łatwopalnej celulozy. Przyczepa w mgnieniu oka stanęła w płomieniach. Django odniósł ciężkie poparzenia. Stracił władanie nad dwoma palcami u lewej ręki. Jego dalsza kariera stanęła pod znakiem zapytania. Nie złożył jednak broni. Wypracował swój własny, charakterystyczny styl, tuszując swojąc ułomność. W późniejszym okresie założył jazzowy zespół Quintette Du Hot Club De France, w którym grywał na gitarze. Zmarł 16 maja 1953 roku w Fontainebleau, we Francji.

Zwierzenia:

„Pewnego zimowego wieczoru, zamatulony pod kołdrą, oglądam film „Czekolada” z Johnnym Deppem w rolach głównych. W domu film wszyscy zachwalali. Mi jakoś nie przypadł do gustu. Może byłem zbyt głupi, żeby go zrozumieć. Nie pałałem też nadmierną sympatią do tego aktora. W owym czasie inny Johnn był moim faworytem. Ten wyrywał gardła, odcinał głowy, potrafił zniszczyć całą armię używając do tego jednego magazynka. A krew tryskała jak w najlepszych horrorach. Oczywiście mowa o Rambo z Sylvestrem Stallone w roli tytułowej. Ale wracając do "Czekolady". Jak już wspomniałem, film mnie nie porwał. Pamiętam jak dziś, obudziłem się tuż przed jego zakończeniem. Depp wypił filiżankę gorącej czekolady i… po chwili słyszę piękną melodie (nie wiedziałem, że jest to „Minorr Swing” Reinhardta). Nie było to jednak nic nadzwyczajnego. Melodia jak każda inna. Niemniej jednak po kilku tygodniach byłem w stanie ją zanucić. Chodziła za mną jeszcze kilka dni. Postanowiłem sprawdzić, co to za utwór. Nie było to tak proste, jak jest to w chwili obecnej. Internet dostępny był tylko w kawiarence internetowej. Misja ta nie należała również do najtańszych. A i strony internetowe nie zawierały tak ogromnej ilości informacji jak teraz. Niestety operacja zakończyła się fiaskiem. Autora „Minor Swing” poznałem dopiero w liceum. Przesłuchując jakiejś składanki „King of the Delta Blues” natknąłem się właśnie na Django i ten utwór. Całość zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Ale to dwie inne kompozycje totalnie zwaliły mnie z nóg. Pierwsza z nich to „Echoes of Spain” z przepięknym motywem przewodnim. Natomiast druga to „Honeysuckle Rose” - wersja koncertowa nagrana wraz z Dukem Ellingtonem. Znacznie młodsza kompozycja, dzięki której zacząłem słuchać jazzu. Reinhardt to magik, cyrkowiec, niewątpliwie jeden z najwybitniejszych gitarzystów wszech czasów. Żyjąc tylko 43 lata na stałe wpisał się w historię jazzu, będąc jedną z jego najważniejszych ikon. Wywarł również przemożny wpływ na późniejszych, wielkich gitarzystów.”

Ulubione utwory:

„Echoes of Spain”

„Honeysuckle Rose”

„Minor Swing”

“Swing Guitars”

“Vendredi”

Ulubione covery:
Belleruche - "Minnor Swing"

(motyw "Bogowie sześciu strun" poświęcony sylwetce Django Reinhardta prezentowany był w audycji "Zwierzenia rockmana" 12.06.2011)

Bogowie sześciu strun cz. 1 – „Zespół Marfana”

2011-06-24T21:09:00.008+02:00

ROBERT JOHNSON

Muzyka, którą tworzył spowodowała, że okrzyknięto go mianem króla gitary bluesowej. Święcił triumfy w latach 30-tych zeszłego wieku, pozostawiając nam 29 kompozycji. Jego mentorem był Son House, który jednak nie pokładał w nim wielkich nadziei. Był przeciętnym grajkiem. Metamorfoza jaką przeszedł była zaskoczeniem dla wszystkich. Legenda głosi, że Johnson miał sprzedać swoją duszę diabłu. Potwierdzeniem tego miały być słowa piosenki „Me and the Devil Blues” i oczywiście jego nagła eksplozja talentu. Do grania na gitarze akustycznej wykorzystywał techniki flażoletu i bottleneck. Magazyn Rolling Stone w 2003 r. umieścił Johnsona na 5 miejscu w rankingu „The 100 Greatest Guitarists Of All Time”! Jak wielu twierdzi chorował na zespół Marfana. Chorobę której objawem (jednym z wielu) są długie i nadmiernie wyginające się we wszystkie strony palce. Umożliwiło to Johnsonowi sprawniejsze poruszanie się po gryfie. Jak twierdzą świadkowie, Robert Johnson nagrywał utwory siedząc przodem do ściany. Dlaczego akurat w ten sposób? Jedni uważają, że nie chciał po prostu, żeby ktoś podejrzał jego triki. Inni z kolei, tłumaczą to zjawisko, jako celowe zamierzenie, mające przynieść lepszą akustykę.

Zwierzenia:

"Pierwszy raz usłyszałem Johnsona, kiedy miałem dwanaście, może trzynaście lat. Nigdy wcześniej nie słuchałem bluesa w jego czystej postaci. Muzyka ta była przenikliwie smutna, okropnie przygnębiająca i odrapanie ponura. Ja byłem wtedy zbuntowanym nastolatkiem. Ostre gitarowe granie to było to, czego potrzebowałem. Jego nazwisko niewiele mi mówiło. Bluesa bardziej kojarzyłem z osobą Chucka Berrego i jego hitem „Johnny B. Good” (odsłuchanym tysiące razy z kasety magnetofonowej). Nie mniej jednak pierwszym utworem Johnsona, z jakim się zapoznałem był niezwykle melodyjny „They’re red hot”. W żadnym innym utworze Roberta nie słychać takiej radość z gry, jak właśnie w przywołanej kompozycji. Nie były to zwykłe, ogniskowe akordy. To było coś nadzywczajnego. Pomyślałem sobie – ten koleś bawi się gitarą jak dzieciak i sprawia mu to niesamowitą frajdę. Jednakże, długo zadawałem sobie pytanie, czy to jeszcze muzyka bluesowa? Czy blues może być naszpikowany tak pozytywną energią? Z innymi piosenkami Johnsona było już zupełnie inaczej. To typowy, pierwotny blusior - niełatwy w odbiorze. Było to trudniejsze zadanie niż przebicie się przez gąszcz skomplikowanych partii gitarowych Franka Zappy czy progresywnych połamańców Roberta Frippa. Potrzebowałem naprawdę długich godzin, żeby przekonać się do jego twórczości. Zrozumieć jego muzykę. Okiełznać wszystkie dźwięki. Dodatkowym smaczkiem była cała otoczka związana z jego osobą. Większość informacji o nim pochodziła z opowiadań i domysłów, co czyniło Johnsona postacią niebywale enigmatyczną i ezoteryczną. Było to niezwykle interesujące. ”

Ulubione utwory:

„Preaching Blues”

„They’re red hot”

Ulubione covery:

Led Zeppelin - “Traveling Riverside Blues”

Eric Clapton “Cross Road Blues”

John Mayall “Ramblin’ On My Mind”

RHCP “They’re red hot”

(motyw "Bogowie sześciu strun" poświęcony sylwetce Roberta Johnsona prezentowany był w audycji "Zwierzenia rockmana" 5.06.2011)

Zachęcam do komentowania rankingu „Najlepsze albumy pierwszej połowy 2011 - TOP"

2011-06-19T16:09:00.015+02:00

Zachęcam do komentowania rankingu „Najlepsze albumy pierwszej połowy 2011”. Jak każdy ranking tak i ten zapewne jest subiektywną opinią autora :) Niemniej jednak mam nadzieję, że w przygotowanym zestawieniu każdy znajdzie coś dla siebie. Komentarze mogą być anonimowe ;) Ranking poniżej :)

Zapraszam do słuchania audycji specjalnej !!! Zwierzenia rockmana - niedziela 20:00-22:00. Tylko w Radiu Aktywnym - wystarczy wejść na stronę i po Waszej prawicy jest "Słuchaj RA" (obok loga fb i YT, czasami się nie wyświetla - polecam wtedy F5)

Black Country Communion – II

Phideaux – Snowtorch

Joe Bonamassa – Dust Bowl

Tides From Nebula – Earthshine

Archive - Live in Athens

Brian Robertson - Diamonds And Dirt

Foo Fighters – Wasting Lights

Pushking – The world as we love it

Beautiful Beast - Adult Oriented Candy

Blue Stahli - Takedown

Within Temptation - The Unforgiving

Pendragon – Passion

Black Label Society - The Song Remains Not The Same (unplugged)

Black Stone Cherry – Between the Devil and the Deep Sea

Adele – 21

Arctic Monkeys - Suck It And See

Whocares – Out of my mind

Ulver – Wars of the roses

Obscure Sphinx - Anaesthetic Inhalation Ritual

Blackfield – Welcome to my D.N.A.

Mr. Big – What If…

King Crimson Project - A Scarcity of Miracles

PJ Harvey – Let

England

Shake

Whitesnake – Forevermore

Moving Mountains – Waves

Piotr Rogucki – Loki-wizja dźwięku

Times Of Grace – The Hymn of a Broken Man

Myslovitz –Nieważne jak wysoko jesteśmy…

Kat i Roman Kostrzewski – Biało-czarna

Fleet Foxes – Helplessness Blues

„Zwierzenia rockmana” - audycja spod znaku rocka i alternatywy

2011-06-18T07:16:00.001+02:00

Niedziela

Godzina 20.00

Tylko w Radiu Aktywnym

O audycji

Audycja skierowana jest przede wszystkim do fanów muzyki rockowej i około rockowej. Od klasycznego rocka, poprzez hardrockowe i progresywne brzmienia, po alternatywę, blues rock, poezję śpiewaną, pop-rock, grunge i cięższe brzmienia :) A w podróż, po świecie muzycznej ekstazy oprowadzał Was będzie Damian Ciura.